บทที่ 239 เจอหัวหน้ากองธงกล้วยไม้

สวีซานเหนียงหัวเราะเสียงเย็น "นังหนู พูดความจริงกับพวกเราดีกว่า หัวหน้ากองธงกล้วยไม้มีความสัมพันธ์ที่ดีกับพวกเรามาก เจ้าจะพูดถึงใครไม่พูด กลับพูดถึงเขา เจ้าคิดว่าพวกเราจะเชื่อเจ้าหรือ อีกอย่างพวกเราก็เพิ่งจะออกมาจากเขาสูบวิญญาณ"

กู้ชูหน่วนรู้สึกดูถูกอยู่ในใจ

เป็นตะเภาเดียวกันจริงๆ มีหัวหน้ากองธงกล้วยไม้ที่แสนจะวิปริตเป็นเพื่อน ถึงว่าพวกเขาเองก็น่ารังเกียจขนาดนี้

กู้ชูหน่วนแสร้งทำเป็นประหลาดใจ "ไม่ใช่กระมัง ในเมื่อพวกเจ้าเป็นเพื่อนของหัวหน้ากองธงกล้วยไม้ หัวหน้ากองธงกล้วยไม้ยังใจดำหลอกพวกเจ้าอีกหรือ"

พวกสวีซานเหนียงต่างก็ขมวดคิ้วขึ้นมา

กู้ชูหน่วนถอนลมหายใจอย่างระอาใจ "เจ้าคิดว่าทำไมอ๋องหานจึงได้ส่งกองกำลังมาโจมตีเขาสูบวิญญาณ คิดว่าเป็นเพราะข้าจริงหรือ พวกเจ้าช่างไร้เดียงสาเกินไปแล้ว เทพสงครามบุกโจมตีเขาสูบวิญญาณ ก็เพราะว่ากระดิ่งทลายวิญญาณอยู่กับหัวหน้ากองธงกล้วยไม้ ไม่เช่นนั้นเขาจะทำเพื่อผู้หญิงเพียงคนเดียว อีกทั้งยังเป็นหญิงอัปลักษณ์ แล้วต้องล่วงเกินจอมมารได้อย่างไร "

เดิมทีเจ็ดผีแห่งภูเขาหยินไม่มีทางเชื่อสิ่งที่กู้ชูหน่วนพูด

แต่ตอนนี้ คำพูดของนางประโยคนี้ เหมือนจะไม่ไร้เหตุผลนัก

เทพสงครามเป็นใคร เขาอยากจะได้หญิงแบบใดย่อมมีหมด จะล่วงเกินจอมมารเพียงเพราะหญิงอัปลักษณ์คนเดียวได้อย่างไร

หรือว่า กระดิ่งทลายวิญญาณจะอยู่ที่หัวหน้ากองธงกล้วยไม้จริงๆ

"ทำไม พวกเจ้าไม่เชื่อหรือ พวกเจ้าไม่เชื่อข้าก็จนปัญญา ข้าน่ะ อย่างไรเสียก็สู้พวกเจ้าสามคนไม่ได้ พวกเจ้าอยากจะฆ่าก็ฆ่าเถอะ แต่ก่อนจะฆ่าข้า พวกเจ้าต้องทบทวนให้ดี เทพสงครามกับจอมมารใช่ว่าจะแหย่ได้ง่ายๆ แม้ว่าพวกเจ้าจะปกปิดได้แนบเนียนแค่ไหน เจ้าคิดว่ากระดาษจะสามารถห่อไฟได้หรือ"

กู้ชูหน่วนใช้เวลาเพียงอึดใจเดียวพูดซะยืดยาว ท่าทีไม่ใส่ใจเท่าไหร่ ราวกับไม่สนใจต่อความปลอดภัยในชีวิตของตนเองเลยแม้แต่น้อย

หยินต้ากุ่ยลูบหนวดเคราสีขาวโพลนของเขา ดวงตาอำมหิตคู่นั้นกวาดมองไปทางเย่เฟิงกับท่านยายเย่

"พวกเราไม่ฆ่าเจ้า แต่พวกเราสามารถฆ่าพวกเขาสองคนก่อน "

ฝ่ามือของกู้ชูหน่วนมีเหงื่อผุดออกมาเล็กน้อย

เย่เฟิงกับท่านยายเย่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับจอมมารและเทพสงครามเลยสักนิด และไม่มีใครหนุนหลังด้วย