บทที่ 253 ปรากฏโฉมหน้าแท้จริง ตะลึงทั้งงาน (1)

เย่จิ่งหานคิดไม่ถึง ศรีภรรยาเขาจะ...ห้าวเช่นนี้...

ที่ห้าวยิ่งกว่าคืออะไร? นางจามอีกสองสามครั้ง บ่นพึมพำ “ใครน่ะ โปะเยียนจือ(*ชาดจากสีดอกคำฝอยอัดแข็ง)กลิ่นแรงขนาดนั้น ฉุนจะตายชัก ในเมื่อไหว้ฟ้าดินเสร็จแล้วก็เข้าห้องหอเถอะ!”

ครั้นนางเอ่ยจบ ราวกับรู้สึกไม่ค่อยเป็นทางการ จึงตะโกนอีกประโยค “ส่งเข้าห้องหอ”

เงียบ

ทั้งงานยังคงเงียบดังเดิม แต่ละคนอ้าปากค้าง มองกู้ชูหน่วนที่สวมผ้าปิดหน้าอย่างเหลือเชื่อ

มุมปากกู้ชูหยุนเจือรอยยิ้มที่ดูแคลนและเยาะเย้ย

วันมงคล จามทีเดียวก็ทำผ้าแดงคลุมศีรษะหลุด เท่ากับตบหน้าเทพสงครามโดยแท้

นางกลับอยากรู้ เทพสงครามจะฆ่านางทิ้งด้วยความโกรธหรือไม่

ไม่เพียงนาง ผู้คนจำนวนมากในงานต่างรอดูเรื่องสนุก แต่ละคนคิดว่ากู้ชูหน่วนต้องจบเห่แล้วแน่

แต่...

ที่ทำให้พวกเขาตกตะลึงพรึงเพริดก็คือ เย่จิ่งหานเดือดดาลแล้ว

แต่ที่เขาเดือดด้วยมิใช่กู้ชูหน่วน

แต่เป็นผู้หญิงที่ผัดเยียนจือแป้งน้ำในงาน

“เด็กๆ! เอาตัวนางที่ผัดเยียนจือแป้งน้ำกลิ่นฉุนตะเพิดออกไปให้หมด ชายาข้ารับกลิ่นเสียดจมูกไม่ได้”

เออ...

นี่มันอะไรกัน?

กู้ชูหน่วนเช่นนี้แล้ว เทพสงครามยังปกป้องนางอีก?

นี่ยังใช่เทพสงครามโหดเหี้ยมอำมหิต ฆ่าคนเหมือนมดไหม?

ความคิดยังไม่ทันชัดเจน คนจำนวนมากก็ถูกตะเพิดออกไปแล้ว

เป็นการกลบทัศนคติทุกคนโดยสมบูรณ์