บทที่ 255 จอมมารชิงตัวเจ้าสาว

แม้บอกว่าเสียงนี้นุ่มนิ่มไร้กำลัง ทั้งยังเผยความชั่วร้ายอีกหน่อย แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ในหูของทุกคนกลับรู้สึกขนลุกเสียวสันหลัง กระวนกระวายไม่เป็นสุข เสมือนกำลังกลัวอะไรบางอย่าง

รอยยิ้มบนใบหน้าเย่จิ่งหานค่อนๆ หย่อนตัวลง มุมปากปรากฏการถากถางนิดๆ

องครักษ์ลับของเขาและเหล่าคนรับใช้ตั้งค่ายรับประดุจเผชิญกับศัตรูตัวฉกาจ

นัยน์ตาอ่อนโยนของซ่างกวนฉู่แวบทีหนึ่ง เหมือนรู้อะไรบางอย่าง ใบหน้าอ่อนโยนและสุภาพที่มีมาแต่เดิม มีความสนใจเพิ่มขึ้นบางส่วน ราวกำลังรอดูเรื่องสนุก

กู้ชูหน่วนผงะ

เสียงนี้...เหมือนจะเป็นอาโม่

เขามาทำอะไรกัน?

“พี่สาว เจ้าแย่จริง ข้าเป็นคนของเจ้าแล้ว เจ้ากลับใจดำทิ้งข้า แต่งกับคนอื่น”

ซีด...

ทุกคนสูดลมเย็นอีกครั้ง

หมะ...หมายความว่าอะไร...

พระชายาหานยังไม่ทันเข้าประตู ก็สวมเขาให้เทพสงครามแล้ว?

นี่เป็นไปไม่ได้กระมัง?

นั่นเป็นถึงเทพสงครามที่วิธีการโหดเหี้ยม เสพโลหิตโหดร้ายเชียวนะ!

หากพระชายาหานจะสวมเขาให้เขาจริงๆ เทพสงครามต้องบีบคอนางตายทั้งเป็น

กู้ชูหน่วนอดไม่ได้อยากโพล่งคำสบถ

บ้านเจ้าแน่ะ

วันนี้เป็นวันมงคลของนาง ปากสะอาดหน่อยมิได้หรือ?

ถึงนางจะหน้าไม่อาย...ถุย! ควรพูดว่านางเป็นคนที่รักษาหน้าตา การป้ายมลทินชื่อเสียงนางเช่นนี้ ยังทนอยู่ก็มิใช่คนแล้ว!

กู้ชูหน่วนเอ่ยด้วยโทสะ “ซือโม่เฟย เจ้าไสหัวออกมาเลยนะ!”

คนทั้งงานที่มีสายตาต่างตกตะลึง

โดยเฉพาะชิงเฟิงและเจี่ยงเสวีย