บทที่ 262 เด็กในท้องเป็นของข้า

สายตากู้ชูหน่วนไม่เป็นมิตร เสียงเย็นชาบางส่วน

เซียวหยู่เซวียนคิดไม่ถึงว่ากู้ชูหน่วนจะโมโหขึ้นมาขนาดนี้กะทันหัน

ถึงจอมมารจะเป็นน้องชายร่วมอุทร แต่อย่างไรเขาก็คือจอมมาร หากเขาเกิดโทสะ แค่โบกมือตามอารมณ์ก็เอาชีวิตนางได้แล้ว

เซียวหยู่เซวียนเอ่ยเตือน “ยัยขี้เหร่ ไยเจ้าจึงกล่าวกับน้องชายเช่นนี้เล่า มีเรื่องอันใดก็ถ้อยทีถ้อยอาศัยได้”

จอมมารอุ่นใจขึ้นทันที

เป็นท่านน้าชายของเขาโดยแท้ ในใจยังเอนเอียงทางเขา

“พี่สาวไม่ชอบให้บนตัวมีกลิ่นของอาโม่หรือ?”

“พูดเป็นเล่น! หากข้าติด GPS บนตัวเจ้า ลอบตามเจ้าตลอดเวลา เจ้าจะดีใจไหม?”

“จีพีอะสื่อ(*ตาย) นั่นเป็นวิธีการตายอย่างใด? พี่สาววางใจ มีข้าอยู่ ใครก็ทำร้ายท่านไม่ได้”

“...”

กู้ชูหน่วนสงสัยว่าสองคนนี้จะรวมหัวกันมาแกล้งนาง โดยเฉพาะจอมมาร

“ขจัดกลิ่นเจ้าบนตัวข้าประเดี๋ยวนี้!”

“ก็ได้ๆ เช่นนั้นท่านกำจัดบอลในท้องท่านได้หรือไม่?”

ครั้นมือใหญ่จอมมารโบกไป กลิ่นดอกลำโพงจางๆ บนตัวกู้ชูหน่วนก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยทันที

เพียงแต่นัยน์ตาพิลึกทั้งคู่ของจอมมาร จ้องหน้าท้องแบนราบของกู้ชูหน่วนตลอดเวลา ความหมายในแววตาไม่ชัดเจน

กู้ชูหน่วนถอยหลังก้าวหนึ่งอย่างไม่รู้ตัว กุมท้องตัวเอง “เจ้าคิดจะทำอะไร?”

“บอลลูกนั้นน่ารังเกียจนัก อาโม่ไม่ชอบบอลลูกนั้น”

เซียวหยู่เซวียนฟังอยู่ค่อนวันถึงเข้าใจ ว่าบอลที่จอมมารกล่าวคืออะไร

เขาตื่นตะลึง “ยัยขี้เหร่ เจ้าท้องแล้ว? ไม่กระมัง? พ่อเด็กเป็นใคร? เทพสงคราม?”

กู้ชูหน่วน “...”

พวกเขาตาบอด ใจก็บอดหรือ?