บทที่ 270 ภรรยาตกจากสวรรค์

ตามกฎแคว้นเย่ วันที่สองของการแต่งงานเย่จิ่งหานและกู้ชูหน่วนควรเข้าวังถวายบังคมฮ่องเต้และไทเฮา แต่ฮ่องเต้หวาดกลัวเทพสงครามมาตลอด กอปรกับกู้ชูหน่วนไม่เพียงไม่ใช่นางอัปลักษณ์ไก่อ่อน ทั้งยังเป็นหญิงเก่งงามเมือง ฮ่องเต้กริ้วจัด ด้วยเหตุนี้จึงมีราชโองการลงมาทันที ให้พวกเขาไม่ต้องเข้าวังถวายบังคม

กู้ชูหน่วนดีใจที่ไม่ต้องไปถวายบังคมในวัง

ในร้านจิ่วเฟิงพระนคร

กู้ชูหน่วนสวมชุดกระโปรงจีบสีเหลืองอ่อนตัดสีขาว ดวงตาพราวฟันขาว กลิ่นดุจกล้วยไม้ ไม่โฉมหน้างามล้ำที่ทำให้คนหยุดหายใจได้ เวลานี้กำลังนั่งชิดหน้าต่างอย่างเอื่อยเฉื่อยอยู่

ในร้านจิ่วเฟิงมีคนจำนวนไม่น้อยต่างทอดสายตาสะดุดตามา วิพากษ์วิจารณ์ว่าคนผู้นี้คือใคร

ข้างกายกู้ชูหน่วน ยังมีชายหนุ่มสวมหน้ากากผีนั่งรถเข็น

หน้ากากของชายหนุ่มบดบังใบหน้าส่วนใหญ่ มองรูปโฉมไม่ออก เพียงแต่เขาสวมชุดหรูหราผ้าแพร ภูมิฐาน เพียงแวบตาเดียวก็รู้ได้ว่าเป็นคนไม่ธรรมดาแน่

ข้างกายชายหนุ่ม ยังมีชายหนุ่มท่วงท่างามตายืนอยู่คนหนึ่ง

“พวกเจ้าได้ยินมาแล้วหรือยัง? เซียวหยู่เซวียนบุตรชายคนเล็กของแม่ทัพใหญ่จะแต่งงานกับกู้ชูหยุนคุณหนูรองจวนเฉิงเซี่ยงแล้ว”

“อะไรนะ...ไม่กระมัง บุตรชายคนเล็กของแม่ทัพใหญ่มิใช่พวกเสเพลหรือ? ได้ยินว่าเขาไม่เอาไหนทั้งบุ๋นและบู๊ ไม่รู้หนังสือ ทั้งยังหว่านเสน่ห์ข้างนอกอยู่เป็นประจำ หอโคมเขียวใหญ่น้อยทั้งพระนครเราเขาก็ไปสำเริงมาหมด คุณหนูรองจวนเฉิงเซี่ยงแต่งกับเขามิใช่บุปผาปักอาจมวัวหรือ?”

“ก็นั่นนะสิ ใต้หล้านี้ใครก็รู้ว่ากู้ชูหยุนคุณหนูรองจวนเฉิงเซี่ยงมีพรสวรรค์เพลงกลอน รอบรู้พิณหมากพู่กันวาด แล้วยังได้ยินว่านางเป็นสาวงามอ่อนโยนดีงามอีก”

“คุณหนูรองกู้จะแต่งกับเศษสวะไก่อ่อนได้อย่างไร?”

“นี่ก็ไม่รู้ชัด แต่วันแต่งงานก็กำหนดแล้ว วันที่หนึ่งเดือนหน้านี่เอง เหลือเวลาอีกแค่สิบกว่าวันเท่านั้น”

มือที่หมุนจอกของกู้ชูหน่วนหยุดชะงัก มองเย่จิ่งหานอย่างอัตโนมัติ “เซียวหยู่เซวียนจะแต่งกับกู้ชูหยุนได้อย่างไร? เย่จิ่งหาน เรื่องนี้คงไม่เกี่ยวกับเจ้ากระมัง?”