บทที่ 317 เริ่มการถอนพิษ

แล้วมองไปที่หัวของมัน จากหนึ่งเป็นสาม สามเป็นห้า ห้าเป็นเจ็ด เจ็ดเป็นเก้า……

ที่แท้……ที่แท้ก็มีหัวที่ใหญ่โตถึงเก้าหัว

องครักษ์ที่อยู่ข้างหลีโล่ชื่อฉางชิงตกใจจนข่าอ่อนยวบ ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่

หลีโล่ก็มีอาการไม่ต่างกันนัก

งูหลามเก้าหัวตัวใหญ่ที่สามารถกลายร่างได้

นี่มันงูอะไร

แล้วมองดูหางงูของมันสะบัดไป ก้อนหินขนาดมหึมาก็ร่วงหล่นลงไปในหินหลอมเหลวทะเลโลหิต ทำให้หินหลอมเหลวเดือดพล่านสาดกระจาย

จะว่าบังเอิญก็ได้ที่หินหลอมเหลวเหล่านั้นล้วนหล่นลงไปในถังไม้

พวกหลีโล่มองดูอย่างอกสั่นขวัญแขวน ถ้าทะเลโลหิตกระเด็นไปถูกร่างเจ้านายเล่า ลวกเจ้านายจนตายจะทำอย่างไร

ปังปังปัง ……

เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์โยนหินก้อนใหญ่ขึ้น โยนอย่างมีความสุขมาก

กู้ชูหน่วนมองอย่างตกตะลึง

เจ้านี่ โยนหินใหญ่จนติดใจแล้วกระมัง

ในขณะที่หินหลอมเหลวไหลเข้าถังไม้ไม่หยุด อุณหภูมิในถังก็สูงขึ้นอย่างกะทันหัน แม้ไอเย็นของเขาจะสลายความร้อนของหินหลอมเหลวไปได้ แต่หินหลอมเหลวที่ไหลเข้ามาไม่หยุด ก็ทำให้เขาลำบากเหมือนกัน

ร้อน

ร้อนเกินไปแล้ว

ไม่รู้ว่ากู้ชูหน่วนใส่ยาสมุนไพรอะไรลงไปในถังบ้าง ไอเย็นในร่างกายของเขาค่อยๆสลายออกไป หมดแรงที่จะสลายความร้อนของหินหลอมเหลวที่อยู่ในถังแล้ว

เหงื่อไหลรินลงมา

นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดมา ที่เขามีเหงื่อไหล

ความร้อนเย็นในร่างกายสลับกัน เหมือนจะฉีกร่างเขาเป็นสองส่วน

สีหน้าของเย่จิ่งหานทรมานมาก เหมือนกำลังควบคุมบางสิ่งบางอย่างอยู่

หลีโล่เอ่ยขึ้นอย่างร้อนใจ"พระชายา ท่านอ๋องทรมานมาก ในถังมีหินหลอมเหลวไหลเข้ามามากมายเช่นนี้ น่าจะเพียงพอแล้ว ควรจะให้……ให้งูเก้าหัวตัวนั้นหยุดได้แล้วกระมัง"