บทที่ 326 ยืมพลังคู่ต่อสู้ทำร้ายคู่ต่อสู้

ทันใดนั้นฮองเฮาฉู่ก็ตะโกนขึ้นมาว่า"ห้าขวบ เขาแค่ห้าขวบเจ้าก็ทำเรื่องอย่างนั้นกับเขาแล้ว เจ้ายังเป็นคนอยู่หรือไม่ เขาเป็นแค่เด็กคนหนึ่งเท่านั้น"

"ฮึ ทำไม เจ้าอยากจะเห็นด้วยตาหรือ"

"เพี๊ยะ……"

หัวหน้ากองธงกล้วยไม้ตบหน้าของเย่เฟิงอย่างแรง แรงและหนักหน่วง เกือบจะทำให้เย่เฟิงสลบไปแล้ว

"เจ้าคนชั้นต่ำ ข้าเล่นจนเบื่อตั้งนานแล้ว หัวหน้ากองธงโบตั๋น เจ้าอยากจะได้เขามาตลอดไม่ใช่หรือ วันนี้ข้าจะมอบเขาให้กับเจ้า"

หัวหน้ากองธงโบตั๋นดีใจ เอ่ยเสียงสั่นว่า"เช่นนั้น ก็ขอบคุณหัวหน้ากองธงกล้วยไม้ เจ้าวางใจได้ ข้าจะไม่ปล่อยให้เขาต้องโดดเดี่ยวเหงาหงอยอย่างเด็ดขาด รอให้ข้าเล่นจนเบื่อแล้ว ยังมีหัวหน้ากองธงอีกหลายคนรออยู่ อย่างน้อย ลูกน้องของข้าทั้งหมด ต่างก็กระหายในตัวเย่เฟิงมานาน ฮ่าๆ"

กู้ชูหน่วนได้ยินแล้วก็กัดฟันกรอด

วรยุทธของนางต่ำกว่าอยู่บ้าง ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขา ฝูกวงก็ได้รับบาดเจ็บ

เย่จิ่งหานสูญเสียพลังภายในทั้งหมด ลูกน้องของเขาก็ไม่สะดวกที่จะออกหน้า ไม่เช่นนั้นจะทำให้เผ่าเทียนเฟิ่นรู้ตัวได้ ถึงตอนนั้นแม้แต่เย่จิ่งหานก็จะตกอยู่ในอันตราย

นางจะช่วยเย่เฟิงออกมาได้อย่างไร

ก้มหน้ามองลงไป ก็พบว่ากึ่งกลางภูเขาไม่ได้มีเพียงหัวหน้ากองธงกล้วยไม้ หัวหน้ากองธงโบตั๋น ยังมีวชิระอีกกลุ่มหนึ่งของหัวหน้ากองธงกล้วยไม้ รวมไปถึงยอดฝีมืออีกหลายคนที่นางไม่รู้จัก สามารถพูดได้ว่าเป็นการรวมตัวของยอดฝีมือ

ฝูกวงขมวดคิ้ว "นายหญิง จะทำอย่างไรดี"

ด้วยนิสัยของเย่เฟิงแล้ว ถ้าหากต้องสูญสิ้นศักดิ์ศรี เกรงว่าแม้แต่ความกล้าที่จะมีชีวิตอยู่ก็คงไม่มีแล้ว

"ทำไมจู่ๆหัวหน้ากองธงกล้วยไม้จึงมาที่ทะเลโลหิตแห่งภูเขาน้ำเต้าได้"

"เรื่องนี้ ข้าน้อยก็ไม่รู้"

กู้ชูหน่วนลูบคางตัวเอง สายตาของนางจดจ้องไปที่กลุ่มเล็กๆที่แบ่งออกมาของเฝ่าเทียนเฟิ่น

กลุ่มเล็กๆกลุ่มนี้ไม่มีเวินเส้าหยี มีเพียงผู้อาวุโสและลูกศิษย์ไม่กี่คนเท่านั้น

ดวงตาของนางสว่างวาบขึ้นมาทันที

"พวกเราสู้คนของเผ่าปีศาจไม่ได้ แต่มีคนสู้พวกเขาได้"

"นายหญิงคิดจะให้เทพสงครามช่วยหรือ ถ้าเทพสงครามยื่นมือช่วย คิดว่าคงช่วยเหลือพวกเย่เฟิงออกมาได้แน่"

เย่จิ่งหาน ？

เขาแทบจะเอาเองไม่รอดอยู่แล้ว จะไปรบกวนเขาทำไม

กู้ชูหน่วนกระซิบเบาๆไปที่ข้างหูของฝูกวง ทำเอาฝูกวงตกใจจนต้องถอยร่นไปหลายก้าว มองกู้ชูหน่วนอย่างไม่อยากเชื่อสายตา