บทที่ 330 สวรรค์และนรก

ผู้อาวุโสจุนเหยียนเห็นดังนั้น ก็โบกมือ สั่งการลงไป "ช่วยคนในถังเหล็กออกมา แล้วพาออกไป"

"ขอรับ"

คนของเผ่าเทียนเฟิ่นกรูกันเข้าไป

หัวหน้ากองธงโบตั๋นยิ้มเย็น

นี่คิดว่าเขาตายไปแล้วหรืออย่างไร

เย่เฟิงเป็นคนของเขาแล้ว ใครบังอาจมาแย่งกับเขา

"ลุย"

หัวหน้ากองธงโบตั๋นก็โบกมือเช่นกัน ก้าวเท้าออกไปเป็นแนวขวาง พายุหมุนลูกหนึ่งกวาดผ่านขาไปทันที

สงครามที่ชุลมุนเริ่มต้นขึ้นแล้ว

กู้ชูหน่วนก็เข้าร่วมสงครามด้วย เพียงแต่นางเอาแต่เฝ้าอยู่ข้างถังเหล็ก ร้องเสียงดังว่า "ปกป้องคนในถังเหล็ก ปกป้องคนในถังเหล็ก อย่าให้เขาถูกคนของเผ่าเทียนเฟิ่นจับตัวไปเด็ดขาด"

เดิมทีคนของเผ่าเทียนเฟิ่นยังรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง พอได้ยินประโยคนี้ของกู้ชูหน่วน ก็มั่นใจในความคิดที่อยู่ในใจขึ้นมา

ทาสบำเรอที่อยู่ในถังเหล็ก เพราะว่ารู้ว่ากระดิ่งทลายวิญญาณอยู่ที่ใด และรู้ว่าจะเข้าสู่ปากปล่องภูเขาน้ำเต้าอย่างไร ฉะนั้นจึงถูกทรมานเช่นนี้

มองดูเลือดที่ไหลนองเต็มพื้น พวกเขากลัวว่าคนที่อยู่ในถังเหล็กจะทนต่อความทรมานไม่ไหว ตายอยู่ในนั้นเสียแล้ว การเคลื่อนไหวก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น เป็นวิธีการสู้อย่างเอาเป็นเอาตายโดยแท้

พวกหัวหน้ากองธงกล้วยไม้มีวรยุทธสูงส่ง แต่วรยุทธของผู้อาวุโสแห่งเผ่าเทียนเฟิ่นก็ได้ด้อยกว่า เกิดเป็นสงครามชักเย่อในชั่วขณะ

กู้ชูหน่วนหาโอกาสที่เหมาะสม และไม่รู้ว่าจะสามารถเปิดถังเหล็กได้จากตรงไหน ถังเหล็กใบนี้ไร้รอยต่อ ราวกับไม่มีช่องว่างให้โจมตี

นางได้แต่เอาผลึกเกล็ดหิมะเม็ดหนึ่งออกมาอีกครั้ง วางไว้ทางด้านหลังของฮองเฮาฉู่ที่หายใจรวยริน

มีผลึกเกล็ดหิมะอยู่ในมือ ความร้อนในตัวของฮองเฮาฉู่สลายลงไปมาก ความเย็นเข้าสู่ร่างกายเป็นระลอก

นางเงยหน้าขึ้น มองคนที่มาอย่างสงสัย

"ฮูหยิน ข้าเอง ที่นี่อันตราย ท่านหนีไปกับฝูกวงก่อน วางใจได้ ข้าจะช่วยเย่เฟิงออกไปเอง"

"กู้……แม่นาง……"