บทที่ 335 ดื้อรั้นไม่ฟังการตักเตือน

“ข้ารู้ว่าผิดไปแล้ว นายน้อยหัวหน้าเผ่าอภัยให้ข้าสักครั้งได้หรือไม่”

กู้ชูหน่วนยิ้มอย่างบริสุทธิ์ไร้พิษภัย ทันทีที่ยกมือ ฉึบทันใดนั้นเข็มเงินสิบเล่มในมือ ปล่อยไปทางเวินเส้าหยีด้วยความรวดเร็วดั่งสายฟ้า

เวินเส้าหยีหัวเราะอย่างเย็นชาทีหนึ่ง แค่ยกมือขึ้นเบาๆ อาวุธลับสิบเล่มนั่นก็ร่วงกริ้งๆๆลงพื้นแล้ว

แม้แต่ดาวกระจายสามแฉกที่กู้ชูหน่วนปล่อยออกไปตอนหลังก็หยุดชะงักกลางอากาศ จากนั้นก็หยุดชะงักโค้งงอด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยสายตา สุดท้ายเคล้งเสียงหนึ่งก็ทยอยร่วงลงพื้นหมด

“ยังมีอุบายอะไรอีก ใช้ออกมาเลย”

สีหน้าของกู้ชูหน่วนเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากนั้นก็เป็นรอยยิ้มอันสดใสทันที

“ใช้อุบายต่อหน้าเจ้า เช่นนั้นก็ไม่ใช่รนหาความเดือดร้อนใส่ตัวหรือ? แต่ว่าที่ข้านี้มีของล้ำค่าอันหนึ่ง กลับอยากจะมอบให้เจ้า”

คำว่ามอบออกมา กู้ชูหน่วนก็ยกมือขึ้นอีก ลูกบอลรูปกลมๆจำนวนหลายสิบลูกก็ระเบิดออกทันที หลังจากที่ลูกบอลเล็กๆระเบิดแล้ว ผงพริกก็กระจายไปทุกทาง สำลักจนทำให้คนน้ำตาไหล ที่ยอดเขายังปรากฏหมอกเป็นชั้นๆอีกด้วย

กู้ชูหน่วนถอนเท้าได้ก็วิ่ง ทว่าวิ่งได้ไม่กี่ก้าว ข้อเท้าของนางก็ถูกจับไว้แล้ว

นางพลิกมือสะบัดโจมตีเข้าไป แต่กลับถูกฝ่ายตรงข้ามคุมไว้แน่น

“ปังปังปัง......”

ทั้งสองแลกเปลี่ยนฝ่ามือกันหลายครั้ง แต่ท้ายที่สุดกู้ชูหน่วนก็เป็นผู้นั้นที่ถูกควบคุมไว้

ดึงเบาๆครั้งหนึ่ง

ข้อเท้าของกู้ชูหน่วนก็ถูกดึงขึ้น ร่างกายยืนได้ไม่มั่นคง ล้มหน้าทิ่มไปทีหนึ่ง

เจ็บ......นางเจ็บจะตายแล้ว

“นายน้อยหัวหน้าเผ่า เจ้าก็ช่างไม่รู้จักดูแลเอาใจใส่ผู้หญิงเกินไปแล้วละมั้ง” นางปัดฝุ่นบนตัว แล้วก็รู้สึกว่าเสื้อผ้าทั้งตัวนี้ขัดหูขัดตา จึงถอดออกโดยตรง เผยให้เห็นเสื้อผ้าสีเหลืองอ่อนแบบขนห่านในเดิมที

เวินเส้าหยีมองดูนางจากบนลงล่างด้วยความเฉยเมย ในแววตามีความทนไม่ได้เล็กน้อย

“ไปเถอะ ยังไม่ไปอีก ระวังมุกมังกรจะถูกแย่ง”

กู้ชูหน่วนนำทางไปด้านหน้าต่อ

เวินเส้าหยีตามอยู่ด้านหลัง เพียงแต่เขาได้สังเกตดูรอบๆอย่างละเอียดด้วยความระมัดระวังอยู่เสมอ สำหรับกู้ชูหน่วนก็มีการป้องกันอย่างแข็งแกร่งเป็นที่สุด

อ้อมผ่านเส้นทางหินที่ราบเรียบ กู้ชูหน่วนนำเขาทะลุผ่านถ้ำเล็กๆถ้ำแล้วถ้ำเล่า มาถึงสถานที่ที่มีต้นไม้ใบหญ้าเขียวขจีที่หนึ่ง

“น่าแปลก อุณหภูมิที่นี่สูงขนาดนี้ ต้นไม้เหล่านี้เติบโตอย่างอุดมสมบูรณ์ได้อย่างไร?”