บทที่ 355 แสร้ง แสร้งต่อไป

ไฟในใจหัวหน้ากองธงกล้วยไม้ยิ่งสุมก็ยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ระเบิดออกได้ทุกเมื่อ เขาตวาด “กู้ชูหน่วน เจ้าอ้อมไปอ้อมมา จะอ้อมไปถึงไหนก็แน่?!”

“พวกเจ้าไม่ใช่ให้ข้าพาพวกเจ้าไปยอดเขาหามุกมังกรหรือ? ข้าก็กำลังหาทางขึ้นอยู่นี่ไง”

หัวหน้ากองธงกล้วยไม้โมโหจนอยากตบนางตายในคราเดียว

กู้ชูหน่วนเอ่ยอย่างน้อยใจ “ที่นี่ทางแยกเยอะขนาดนี้ ข้าตั้งใจหาทางแล้ว แล้วทุกทางที่ข้าไป ก็ผ่านการเห็นชอบจากพวกเจ้า หัวหน้ากองธงกล้วยไม้ เจ้าใส่ร้ายว่าข้าจงใจพาพวกเจ้าอ้อมทางได้อย่างไร?”

หัวหน้ากองธงกล้วยไม้เดือดจุก

ทั้งที่กู้ชูหน่วนจงใจปั่นหัวพวกเขา แต่ถ้อยคำนางกลับมีเหตุผล แสร้งเป็นบริสุทธิ์ ทำให้เขาจับผิดไม่ได้สักนิด

ทุกครั้งที่นางจะอ้อมทางแยกก็ถามพวกเขา แต่นางไม่ให้เวลาตรวจสอบแผนที่นานเท่าใด ก็เดินหน้าไปแล้วไหม

สุดยอดผู้อาวุโสหวงหงุดหงิดนิดๆ พวกเขาอ้อมอยู่ในถ้ำมาค่อนวันแล้ว หากยังอ้อมต่อไป กำลังที่เหลือของพวกเขาก็จะถูกผลาญไปจนหมด ต้องถึงยอดเขาให้เร็วที่สุด

เขากดเสียงลง พยายามเก็บความหงุดหงิดไว้ในใจ “ต้องเดินอีกนานเท่าไรกันแน่?”

“เออ...ข้าเหมือนจะหลงทางอยู่บ้าง ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน มิเช่นนั้นพวกเจ้าก็มาชี้ทางเถอะ”

กู้ชูหน่วนเบ้ปากไปทางกระดิ่งทลายวิญญาณ โยนเรื่องยากให้พวกเขา

ทุกคนมองกันไปมองกันมา

แผนที่นี้มีเพียงครึ่งเดียว ไม่อาจเห็นภาพรวมชัด ทั้งเป็นสัญลักษณ์เล็กๆ รูปแบบต่างๆ เต็มไปหมด ไม่ชัดเจนเหมือนกับแผนที่ตรงตีนเขาภูเขาน้ำเต้าเลย

พวกเขาจะดูอย่างไร?

นั่นมันดูไม่ออกเลยไหม?

หัวหน้ากองธงกล้วยไม้ขมวดคิ้ว

“ข้าชี้ทางแล้วกัน”

ขืนให้กู้ชูหน่วนนำทางต่อไป พวกเขาต้องหมดพลังตายอยู่ที่นี่เป็นแน่

“ไปทางนี้”

หัวหน้ากองธงกล้วยไม้ชี้ด้านขวา