บทที่ 358 พวกเจ้าอย่าหวังจะแตะต้อง

น่าหลันหลิงลั่วมาตรงข้างโขดหินแดงเพลิงก้อนหนึ่ง มือเรียวยาวดุจหอมขาวดุจหยกขีดตารางเก้าช่องอย่างมีระเบียบบนโขดหิน

ทุกครั้งที่เขาวาดครั้งหนึ่ง ลักษณะพื้นที่ของถ้ำโลหิตก็บังเกิดความเปลี่ยนแปลง

“เป็นค่ายกลซ่อนค่ายกล” กู้ชูหน่วนลูบคาง

นางกลับมองไม่ออก ที่นี่กลับยังซ่อนค่ายกลร้ายกาจขนาดนี้

เขาไม่เคยเห็นกระดิ่งทลายวิญญาณ แล้วรู้ได้อย่างไร?

สีหน้าน่าหลันหลิงลั่วเคร่งขรึม ทุกครั้งที่วาด ใบหน้าจะปรากฏเหงื่อเล็กๆ

ค่ายกลจะผิดพลาดไม่ได้ หากเกิดความผิดพลาด ทะเลโลหิตที่นี่ก็จะทะลักขึ้นมา แผ่ขยายไปทั้งถ้ำโลหิต แม้ความเร็วพวกเขาจะไวเพียงใด ก็ไม่อาจหนีออกจากถ้ำโลหิตได้ในเวลาอันสั้น ส่วนมุกมังกรสีฟ้าก็จะถูกทำลายไปด้วย

เสียงต่อสู้ข้างนอกดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ฟังแล้วพวกเขาถึงด้านนอกนี้แล้ว บุกเข้ามาได้ทุกเมื่อ

ผู้อาวุโสฮัวของหุบเขาตันหุยปาดเหงื่อร้อน เอ่ยเร่งเร้า “เจ้าหุบเขา พวกเขาใกล้บุกเข้ามาแล้ว”

“ข้าได้ยิน”

น่าหลันหลิงลั่วไม่แม้แต่จะเงยหน้า แก้ตารางเก้าช่องด้วยความจดจ่อนิ่งสงบ เขาต้องการได้มุกมังกรมาในเวลาอันสั้นที่สุด

“โครม...”

ลักษณะพื้นที่เกิดความเปลี่ยนแปลงอีกแล้ว หินหลอมเหลวในสระโลหิตเดือดพล่านมากขึ้นเรื่องๆ ผนังถ้ำก็สลับเปลี่ยนแปลง ไม่เห็นเค้าเดิม

กู้ชูหน่วนเขยิบเข้าใกล้ ชี้ตารางเก้าช่องบนโขดหินแดงเพลิง “ไปตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้ แล้วก็ทางซ้าย”

“เชื่อได้หรือ?”

“ตารางเก้าช่องซับซ้อนเช่นนี้ รอเจ้าจะศึกษาได้เอง พวกเขาก็บุกเข้ามานานแล้ว”

ผู้อาวุโสฮัวเอ่ยอย่างร้อนรน “เจ้าหุบเขา เรื่องนี้สำคัญใหญ่หลวง จะฟังคำพูดนางฝ่ายเดียวมิได้เป็นอันขาด ท่านวางใจแก้ค่ายกลเถอะ ต่อให้ข้าต้องแลกด้วยชีวิต ก็จะสกัดพวกเขาให้ได้!”

กู้ชูหน่วนแย้งกลับอย่างไม่เกรงใจสักนิด “เอาเถอะ ถ้าพวกเขายังสกัดไว้ไม่ได้ เจ้าคนเดียวสกัดพวกเลวทรามต่ำช้าพวกนั้นไม่ได้ไปกันใหญ่ ข้าว่าวรยุทธ์ของเผ่าเทียนเฟิ่นไม่ได้โม้นะ”