บทที่ 366 เย่เฟิงตายอนาถ

ถ้อยคำประโยคเดียวทำให้ความเมตตาของหัวหน้ากองธงกล้วยไม้ที่ผุดขึ้นอย่างยากยิ่งหายไปอีกครั้ง

เขาเอ่ยด้วยโทสะ “ไอ้บัดซบที่ไม่เชื่อฟัง เช่นนั้นเจ้าก็ไปตายเถอะ!”

ฝ่ามือของเขาซัดออกทันที

เย่เฟิงหัวเราะอย่างเย็นชา ก่อนที่ฝ่ามือนั้นจะมาถึง เขากรีดสายรัดเอว ปล่อยให้เรือนร่างตกสู่ทะเลโลหิตหมื่นจั้ง

ในหุบเขา ได้ยินเสียงเย็นชาของเขาชัดเจน

“ข้าเย่เฟิง ต่อให้ต้องตายก็ไม่ขอตายในเงื้อมมือเจ้า! หากมีชาติหน้า แม้นทั้งปฐพีผันแปรเป็นนรก ข้าก็จะแก้แค้นให้ถึงที่สุด หากไม่มีชาติหน้า ข้าจะเป็นผีร้าย ตามรังควานเจ้าทุกชาติไป ข้าขอสาปแช่งเจ้า!”

ทุกถ้อยคำของเย่เฟิง สีหน้าของหัวหน้ากองธงกล้วยไม้แย่ไปส่วนหนึ่ง

หัวใจเขาหวีดหวิว รู้สึกผิดแปลก ที่สะท้อนอยู่ในดวงตากระพรวนทองแดงลูกโตคู่นั้นล้วนเป็นความเคียดแค้นของเย่เฟิง

“เย่เฟิง...”

กู้ชูหน่วนคำรามเสียงดัง เส้นเลือดฝอยตาแตก อย่างไรก็ไม่อาจยอมรับคนเป็นๆ คนหนึ่งดับอนาถต่อหน้านางเช่นนี้

นางคลับคล้ายคลับคลาเหมือนได้ยินเสียงพึมพำแผ่วเบาของเย่เฟิง

“ได้รู้จักเจ้ากับเซียวหยู่เซวียน เป็นความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตเย่เฟิง ขอบคุณเจ้าที่ทำให้ขารู้ว่าอะไรคือศักดิ์ศรี อะไรคือความเชื่อถือ อะไรคือ...ความสุข ขอโทษ...ข้าไม่สามารถหามุกมังกรที่เหลือเป็นเพื่อนเจ้าได้แล้ว...”

“อ้า...”

กู้ชูหน่วนคำรามอย่างเกรี้ยวกราด แทบอยากกระโดดลงไปตามตัวเย่เฟิงกลับมา

แต่นางรู้ แม้นางกระโดดลงไป เย่เฟิงก็กลับมาไม่ได้แล้ว

ทะเลโลหิตเดือดพล่านนับพันองศา อัตรารอดชีวิตโดยรวมแล้วคือศูนย์

“ซี้ด...”

จิตสังหารนางปรากฏ นัยน์ตาคมดุจคมมีดพุ่งไปทางหัวหน้ากองธงกล้วยไม้อย่างรุนแรง ทั่วสรรพางค์กายแผ่ซ่านข้าคือเอกะ บุคลิกกวาดล้างหกด้านแปดทิศสูงสุด

หัวหน้ากองธงกล้วยไม้ตื่นตะลึง

จิตสังหารแรงกล้า