บทที่ 370 ผนึกจะปิดไม่อยู่แล้ว

“พี่หน่วน! ใช่ท่านจริงหรือ? ท่านกลับมาตั้งแต่เมื่อไร? ข้าคิดถึงท่านจะตายอยู่แล้ว!” เสียงหนึ่งที่มีความเป็นเด็กอย่างเห็นได้ชัดดังขึ้นกะทันหัน

จากนั้นจู่ๆ เด็กชายเจ็ดแปดขวบคนหนึ่งก็กอดต้นขานางไว้

ไม่นาน เด็กที่เล่นกับเด็กชายก็มองนาง ทั้งหมดถาโถมเข้ามา กอดต้นขานางอย่างแย่งกันนำหน้ากลัวรั้งท้าย เรียกอย่างตื่นเต้น “พี่หน่วน ข้านึกว่าข้าตาฝาดไป ทำไมท่านหายไปนานขนาดนี้ ท่านพ่อท่านแม่ข้าเอาแต่บ่นคิดถึงท่าน”

“พี่หน่วน ครั้งที่แล้วท่านบอกว่า เที่ยวหน้ากลับมาจะซื้อว่าวให้ข้าตัวหนึ่ง ว่าวข้าล่ะ?”

“ไปๆๆ เจ้าเด็กนี่ วันๆ เอาแต่คิดถึงว่าวของพี่หน่วน พี่หน่วนเพิ่งกลับมา ต้องเหนื่อยมากแน่ ควรให้นางพักผ่อนให้ดีก่อน”

กู้ชูหน่วนก้มหน้ามองเด็กชายหญิงสิบกว่าคนที่ห้อมล้อมตัวนางส่งเสียงเจื้อยแจ้ว แต่ละคนสีตัวกับนางอย่างสนิทสนม ราวกับนางเป็นพี่สาวแท้ๆ ของพวกเขามิปาน

ความเคลื่อนไหวตรงนี้ดึงดูดคนอื่นๆ ในหมู่บ้าน ทั้งหมู่บ้านตกตะลึง บุรุษสตรีชราเยาว์วัยทั้งหมดต่างเข้าล้อมมา

“ไอ้หยา สวรรค์ อาหน่วนจริงๆ ข้ายังคิดว่าข้าเกิดจิตหลอนไปแล้ว อาหน่วน เรา...เราคิดถึงเจ้าจนจะบ้าอยู่แล้ว”

ป้าวัยกลางคนคนหนึ่งจับมือนางอย่างตื่นเต้น กล่าวพลางน้ำตาไหลนองหน้า สะอึกสะอื้นแทบไม่เป็นคำ

ด้านข้างป้าวัยกลางคนยังมีลุงวัยกลางคนอีกคนหนึ่ง เขาเหมือนกับชาวบ้านคนอื่นๆ ดวงตาเป็นประกาย ตื่นเต้นสุดประมาณ ในดวงตาอันเร่าร้อนคู่นั้น กลับสะท้อนเงาของนางทั้งหมด

ลุงวัยกลางคนตื่นเต้นจนได้แต่ตวาดภรรยาของตนเอง “เดี๋ยวเถอะๆ ต้องเรียกท่านหัวหน้าเผ่า เจ้าพวกนี้นี่ เอาแต่เรียกไปเรื่อย ไม่รู้จักผู้ใหญ่ผู้น้อย ถ้ายังเรียกไปเรื่อยอย่างนี้อีก ระวังข้าจะฟ้องพวกผู้อาวุโสนะ!”

“อาหน่วน...ท่านหัวหน้าเผ่า...หลายปีนี้ท่านไปไหนมา ทำไมไม่ส่งข่าวคราวกลับมาเลยล่ะ? เราถามกับพวกผู้อาวุโสตั้งหลายครั้งว่าท่านไปไหน แต่ผู้อาวุโสเอาแต่บอกว่าท่านทำธุระอยู่ข้างนอก อีกระยะหนึ่งก็กลับมา เราก็รอแล้วรอเล่า รอทีก็หลายปี”

“มุกมังกรหายากใช่ไหม? ถ้าหาไม่ได้จริงๆ เราก็ไม่หาแล้ว ถึงอย่างไรเราก็ชินแล้ว ท่านไม่ต้องลำบากตัวเองเพราะพวกเราหรอก ความหวังสูงสุดของพวกเราทั้งเผ่าก็คือท่านสามารถมีความสุข ใช้ชีวิตอย่างไม่มีภาระสักนิดตลอดชีวิต”

ทั้งหมู่บ้านไม่รู้ว่าเข้าล้อมมาเท่าไร ในสามชั้น นอกสามชั้น กระทั่งยังมีคนจำนวนมากได้ข่าวก็วิ่งออกมาจากในเรือนอย่างแย่งนำหน้ากลัวรั้งท้าย

กู้ชูหน่วนมองคร่าวๆ ตรงนี่อย่างน้อยมีคนมุงล้อมหลายร้อยคน

ชราเยาว์วัย บุรุษสตรี แต่ละคนต่างร้องเปรมปรีดิ์ น้ำตานองหน้า แต่ละคนเอ่ยถ้อยคำเสียงเซ็งแซ่

มองแววตาคาดหวังและกังวลของพวกเขา รวมถึงภาพใบหน้าเหล่านี้ที่คุ้นเคยแต่แปลกหน้า ทันใดนั้นศีรษะกู้ชูหน่วนก็ปวดขึ้น

ในสมองราวกับมีความทรงจำประปรายและขาดพร่องทะลักขึ้นมา

ทุกภาพมีชาวบ้านเหล่านี้

มีชาวบ้านมอบอาหารและน้ำดื่มแก่นาง เย็บปะเสื้อผ้า สนทนาไร้สิ้นสุด

มีนางเล่นว่าวเป็นเพื่อนเด็กๆ ในหมู่บ้าน แกะสลักกระต่าย เล่นซ่อนหา สุดท้ายผู้อาวุโสหลายท่านตามมา ตำหนิเด็กเหล่านั้นหนักยกหนึ่ง

ยังมีคนในหมู่บ้านป่วยหนัก นางต้มยารักษาโรคให้พวกเขาอย่างสุดความสามารถ

ซี้ด...

เมื่อนั้นสมองก็เจ็บปวดราวกับจะฉีกขาด

ภาพแต่ละภาพแล่นปราดขึ้นอีกครั้ง

บรรดาชาวบ้านไม่รู้เพราะเหตุใด แต่ละคนทรมานสุดประมาณ มีบางคนรับกับความทรมานไม่ได้ จบชีวิตตัวเอง ยังมีบางคนตกอยู่ในความคลุ้มคลั่ง ชูดาบฆ่ากราด ฟาดฟันครอบครัวตัวเองอย่างบ้าคลั่ง

หลังจากคาวเลือดผ่านไป ในหมู่บ้านเป็นเสียงร่ำไห้ดังระงม แขวนผ้าขาวทุกหนแห่ง

เลือดสีแดงสดกับหลุมฝังศพสร้างมิหยุดหย่อน

เหงื่อ...ไหลหลั่ง

กู้ชูหน่วนกุมทรวงอกตัวเองฉับพลัน ปวดจนแม้แต่หายใจยังลำบาก