บทที่ 407 ข้าล้วนยกให้ทั้งหมด

จูบของนางแค่เพียงให้เย่จิ่งหานให้ลิ้มลอง หรือพูดว่า เดิมนางก็แค่อยากให้ลิ้มลอง แต่เย่จิ่งหานก็เป็นเหมือนดั่งกระแสน้ำ ทำให้นางหลงใหลอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

หัวสมองเย่จิ่งหานระเบิด หิวโหยขึ้นมาทันที นิ่งจ้องมองกู้ชูหน่วน

กู้ชูหน่วนปิดตาของเขาไว้ พร้อมพูดขึ้นอย่างอ้ำอึ้งว่า “เชื่อฟัง หลับตาไว้”

คำพูดของนางราวกับมีมนต์เสน่ห์ เย่จิ่งหานอดไม่ได้ที่จะหลับตา แล้วก็เคลิบเคลิ้มไปกับนาง

แผนการไม่ทันความเปลี่ยนแปลง

กู้ชูหน่วนก็ไม่ได้คิดที่จะมีอะไรกับเขาจริงๆ แต่พวกเขาก็เดินไปทีละก้าวอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

ค่ำคืนที่สวยงาม ภายในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นอายความคลั่งไคล้ เสียงครางแห่งความสุข

ด้านนอกห้อง ชิงเฟิงเจี่ยงเสวียยืดหลังตรง พวกเขากลืนน้ำลายลงคอ

คิดไม่ถึงเลยว่า ท่านอ๋องกับพระชายาจะรุ่มร้อนกันขนาดนี้ ส่งเสียงออกมาดังขนาดนั้น

หากเป็นไปได้ พวกเขาอยากไปจากที่นี่จริงๆ จะได้ไม่ต้องฟังจนหน้าดำหน้าแดง

รุ้งเช้า ฟ้าสว่าง

เสื้อกู้ชูหน่วนกับเย่จิ่งหานกระจัดกระจาย ต่างคนต่างมองตากัน

หลังจากครั้งก่อนที่มีอะไรกัน นี่เป็นครั้งที่สองที่พวกเขามีอะไรกัน

เดิมเย่จิ่งหานควรที่จะดีใจ เพราะคนที่มีอะไรกับเขา คือผู้หญิงที่เขาคิดถึงอยู่ตลอดเวลา

แต่.....

ทำไมทุกครั้งเขาจะต้องอยู่ข้างล่าง?

เมื่อกี้เขารู้สึกเหมือนถูกกู้ชูหน่วนข่มขืนอีกครั้ง

โดยเฉพาะ กู้ชูหน่วนยังพูดขึ้นมาว่า “ปรนนิบัติได้ไม่เลว คราวหน้าพี่สาวจะบำเรอเจ้าอีก”

สีหน้าเย่จิ่งหานมืดครึ้มลง พร้อมพูดขึ้นว่า “ข้าคือท่านอ๋อง และก็เป็นผู้ชาย ข้าบำเรอเจ้า”

“ใช่ๆ เจ้าบำเรอข้า ข้าสามารถได้ปรนนิบัติเจ้า ถือเป็นบุญของข้า”

คำพูดอย่างเรียบเฉยของนาง ทำให้เย่จิ่งหานรู้สึกว่าตนเองถูกสบประมาทอีกครั้ง

“ครั้งต่อไป ข้าจะต้องอยู่ข้างบน”

“ยังจะมีครั้งต่อไป?”

ให้ตายเถอะ

ถึงแม้ฝีมือของเขาจะดีกว่าครั้งแรกมาก

ถึงแม้เขาจะเป็นที่ถูกปากถูกใจ