บทที่ 409 ให้กับชายอื่นหรือ?

“ท่านอ๋องประทานเครื่องประดับหอชุ่ยอวี้สิบสองลัง อักษรและภาพวาดโบราณหกลัง เรือนพักร้อนที่เฉิงหนานแปดหลัง ร้านค้าเฉิงเป่ยสามสิบหกห้อง”

โห....

ทุกคนต่างส่งเสียงหายใจออกมาเสียงดัง

เครื่องประดับหอชุ่ยอวี้ ถือเป็นเครื่องประดับที่ดีที่สุดในใต้หล้า นั่นเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกถึงสถานะ คนในใต้หล้า ล้วนสวมเครื่องประดับหอชุ่ยอวี้แสดงถึงความมีเกียรติ

ส่วนเครื่องประดับของหอชุ่ยอวี้ ก็ราคาแพงอย่างมาก ท่านอ๋องกลับยกให้สิบสองลัง

นี่ร่ำรวยเกินไปไหม

ยังมีเรือนแปดหลัง ร้านค้าสามสิบหกห้อง พวกเขาฟังไม่ผิดใช่ไหม?

ร้านค้าที่เฉิงเป่ยเป็นศูนย์กลางความรุ่งเรืองที่สุดของเมืองหลวง หนึ่งร้านมีมูลค่าเป็นพันตำลึง

ท่านอ๋องยกให้ตั้งสามสิบหกห้อง

นี่เกินไปมากแล้วจริงๆ

ฮ่องเต้อภิเษกกับฮองเฮาก็ไม่ได้ประทานสินสอดมากขนาดนี้

เห็นที พระชายาอยู่ในใจท่านอ๋องนั้นมีความสำคัญมาก น่าประทับใจมากจริงๆ

ถึงแม้กู้ชูหน่วนจะตกตะลึงที่เย่จิ่งหานส่งของขวัญให้นางมากมายขนาดนี้ แต่สิ่งที่นางอยากได้มากที่สุดคือม้วนหนังแกะโบราณ

นางก้าวยาวๆเดินไปเปิดดูกล่องอักษรภาพวาดโบราณ

อักษรภาพวาดโบราณล้วนเป็นผลงานบุคคลมีชื่อเสียง แต่ล่ะชิ้นมูลค่าไม่ต่ำกว่าเรือนหนึ่งหลัง

แต่กู้ชูหน่วนกลับไม่สนใจสิ่งของโบราณพวกนี้ รื้อแล้วหยิบอักษรภาพวาดโบราณออกมา เปิดดูแต่ละชิ้น แล้วก็โยนทิ้งไปทีละชิ้น

โห....

ทุกคนดูจนลูกตาแทบกระเด็นออกมา

หากทำเสียไปจะทำยังไง?

แม้แต่ชิงเฟิงยังเป็นห่วง เขารีบพูดขึ้นว่า “พระชายา ท่านระวังหน่อย ภาพวาดพวกนี้มีหนึ่งเดียวในโลก มูลค่า.....”

“สิ่งของที่ข้าอยากได้ล่ะ?”

“อ๋า....พระชายาอยากได้อะไร?”

“……"

กู้ชูหน่วนแทบอยากเขกหัวเขา

“ก็ม้วนหนังแกะโบราณไง”

ไม่งั้นนางจะอยากได้อะไร?