บทที่ 416 พ่ายแพ้

“พระชายาเป็นอย่างไรบ้าง?” เย่จิ่งหานถามขึ้นด้วยเสียงเบา

“เรียนท่านอ๋อง พระชายาเหน็ดเหนื่อยเกินไป สภาพจิตใจซึมเศร้า บวกกับครั้งนี้ได้รับบาดเจ็บจากการระเบิด นางต้องพักผ่อนเยอะๆ อย่าให้ทำงานหนักเป็นกังวลมากเกินไปเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นร่างกายจะได้รับผลกระทบอย่างมาก กระทั่งเป็นอันตรายต่อชีวิต”

“งั้นตอนนี้ล่ะ?”

“ข้าน้อยเขียนใบสั่งยาไว้ให้พระชายาทาน พักผ่อนอีกสักพักก็ไม่เป็นไรแล้ว”

เย่จิ่งหานค่อยโล่งอก แล้วก็ถามขึ้นว่า “เมื่อกี้เจ้าว่าอะไรนะ? สภาพจิตใจพระชายาซึมเศร้า?”

“ใช่ขอรับ สภาพจิตใจพระชายาซึมเศร้า คงเพราะมีเรื่องให้คิดมาก ป่วยใจก็ต้องรักษาสภาพจิตใจ ท่านอ๋องจะต้องรีบรักษาสภาพจิตใจของพระชายา ไม่งั้นหากปล่อยนานไป.....”

“งั้นลูกในท้องพระชายาล่ะ?”

“คือ....ชีพจรพระชายาค่อนข้างวุ่นวาย ข้าน้อยยังต้องเฝ้าดูอีกสักพัก”

เรื่องตั้งครรภ์ บางครั้งเจอบางครั้งไม่เจอ ไม่รู้ว่าพระชายาตั้งครรภ์จริงหรือไม่

“เอาล่ะ ข้ารู้แล้ว กลับไปเถอะ”

“ขอรับ.....”

หลังจากพวกหมอหลวงถอยออกไปแล้ว เย่จิ่งหานก็พึมพำพูดขึ้นว่า “เป็นเพราะข้า ดังนั้นนางจึงซึมเศร้าหรือ? หรือว่าข้าโหดเหี้ยมกับนางเกินไป?”

ชิงเฟิงปวดใจขึ้นมา

ท่านอ๋องดีกับพระชายาขนาดนี้ หิ้วโคมไฟไปหาก็หาคนดีอย่างท่านอ๋องไม่ได้อีกแล้ว

ท่านอ๋องโหดเหี้ยมกับพระชายาตรงไหน?

พระชายาต่างหากที่โหดเหี้ยมกับท่านอ๋อง

“มีคำสั่งลงไป ยกเลิกการกักบริเวณพระชายา ต่อไปต้องดูแลพระชายาอย่างดียิ่งขึ้น หากพระชายาอยากได้อะไร ล้วนต้องทำให้นางพอใจ นอกจากหลอมยา”

“ขอรับ”

“สั่งในครัวทำกับข้าวที่พระชายาชอบ อย่าให้มันจนเกินไป”

“ขอรับ”