บทที่ 426 เข็มทิศเปิดฟ้า

เสี่ยวลู่ยิ้มอย่างเอียงอาย ท่าทีสง่างามที่ไม่มีใครเทียบได้

“นายหญิง ท่านสูญเสียความทรงจำไม่เป็นไร อย่าลืมข้าก็พอ” จินเฉียงลูบหัวตัวเอง พร้อมหัวเราะพูดขึ้น

“เจ้าเป็นใคร?”

“นายหญิง ข้าคือจินเฉียง ถือขวานอันใหญ่คนนั้น ท่านยังเคยชมว่าข้ากำลังเยอะ ฝีมือการต่อสู้ดี ยังเป็นคนละเอียดอ่อนคนนั้น?”

กำลังเยอะนางเชื่อ

ฝีมือการต่อสู้ดี นางก็เชื่อ เพราะคนที่นี่ขมับต่างนูนสูง ดูก็รู้ว่าฝีมือการต่อสู้สูงส่ง

ส่วนละเอียดอ่อน นางดูยังไงก็ไม่เหมือน

คนอื่นต่างเอามือกุมปากหัวเราะ

“นายหญิง ข้าคือจางเหวินหู่ รับผิดชอบรวบรวมสิ่งของล้ำค่ามาประมูลขาย”

“นายหญิง ข้าคือจางหยุนเจียว เป็นน้องสาวของจางเหวินหู่ ภายนอกรับผิดชอบจัดเรียงสินค้าประมูล ความจริงแล้วรับผิดชอบปล่อยเขาออกไป”

“นายหญิง ข้าคือเฉียวหลง รับผิดชอบดูแลความปลอดภัยทั้งหมดของงานประมูล”

“……"

ที่นี่มีทั้งหมดเจ็ดแปดคน กู้ชูหน่วนยังจำไม่ได้ในทันทีว่าพวกเขาต่างเป็นใครกันแน่

เพียงถามขึ้นอย่างสงสัยว่า “ในเมื่อพวกเจ้าพูดว่า ตอนนั้นข้าได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้น แล้วทำไมหลังจากที่ข้าฟื้นขึ้นมา กลับไม่รู้สึกว่าได้รับบาดเจ็บตรงไหนเลย?”

“นี่ก็คือสิ่งที่พวกเราต่างสงสัยมาตลอด ถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ สำนักรู้ฟ้าก็สืบไม่ได้ หรือว่าบนตัวนายหญิงมีสิ่งของล้ำค่าอะไร สามารถรักษาร่างกายให้กลับคืนมาเป็นปกติได้ในทันที?”

“ตามที่พวกเจ้าพูด ตอนนั้นข้าบาดเจ็บอย่างสาหัสที่สุด ต่อให้เป็นมุกอะไรนั่น ก็ไม่น่าจะสามารถรักษาจนหายขาด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสิ่งของล้ำค่าอย่างอื่น”

เรื่องนี้ เป็นปริศนาที่ยังไม่ได้รับการสืบรู้

และในแผ่นดินนี้ คนที่สามารถตอบไป ก็มีเพียงนายหญิงของนาง

และนายหญิงของนางก็สูญเสียความทรงจำไปแล้วทั้งหมด

“อีกอย่างพวกเจ้าพูดว่า ข้าถูกสัตว์อสูรระดับเจ็ดทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บสาหัส แล้วก็ถูกจอมมารทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บสาหัส วิทยายุทธของข้าล้วนถูกปิดผนึกไว้แล้วไม่ใช่หรือ? แล้วจะมีฝีมือการต่อสู้สูงส่งขนาดนั้นได้อย่างไร? ตลอดจนทำไมจอมมารจะต้องทำร้ายข้าที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส?”