บทที่ 443 คาบเรียนนี้ ข้าไม่เข้าเรียนแล้วกระมัง

ในที่สุด

เข็มทิศเปิดฟ้าก็ไม่หมุนอีก

แสงเรืองรองก็หยุดด้วย

ลวดลายและภาพบนเข็มทิศเปิดฟ้าก็ไม่เหมือนแต่ก่อนอีก จุดเดียวที่เหมือนกัน ก็คือเข็มทิศเปิดฟ้ายังคงมีร่องรูปดาวสามร่อง

ด้านล่างของเนตรเข็มทิศเปิดฟ้า ปรากฏภาพสัญลักษณ์หนึ่ง

ผู้คนในภาพสัญลักษณ์เคารพบูชาอีกาเป็นเทพวิหค หมอบอยู่บนแท่นบูชาห้าสีแท่นหนึ่ง

กู้ชูหน่วนจ้องภาพสัญลักษณ์อยู่ค่อนวัน ก็ไม่เห็นอะไร

“ฝูกวง เข้ามา”

“นายหญิง เรียกหาข้าน้อยหรือขอรับ?”

“ดูนี่ รู้ว่าที่แสดงอยู่ในภาพสัญลักษณ์นี้คือที่ใดหรือไม่?”

ฝูกวงมองอย่างตั้งอกตั้งใจ ครู่หนึ่งแล้วเขาก็ส่ายหน้า “ข้าน้อยก็ไม่ทราบเหมือนกันขอรับ มิเช่นนั้น ข้าน้อยจะวาดออกมา ให้คนของหอหนึ่งในหล้าตรวจสอบ”

“ก็ได้ อย่าเล็ดลอดออกไปเด็ดขาด”

“ขอรับ”

ขณะที่ฝูกวงกำลังจะจากไป ทันใดนั้นก็นึกอะไรขึ้นได้ เขาย้อนกลับมาอีก “จริงสิ นายหญิง ถึงข้าน้อยจะไม่รู้ว่านี่คือที่ไหน แต่แดนต้องห้ามของเผ่าปีศาจก็มีอีกามาก เกรงว่าเป็นสถานที่ชุมนุมอีกามากที่สุดในหล้าแล้ว อีกอย่าง เห็นว่าชนรุ่นก่อนของเผ่าปีศาจหวาดกลัวอีกามาก แต่ช่วงร้อยปีมานี้ เผ่าปีศาจไม่บูชาอีกาแล้วขอรับ

“ฉะนั้น ความหมายเจ้าคือ สถานที่ที่ปรากฏในภาพสัญลักษณ์นี้ เป็นได้มากว่าจะเป็นเผ่าปีศาจ?”

“ข้าน้อยไม่กล้ารับประกัน แต่เป็นไปได้มากว่าจะเป็นเผ่าปีศาจขอรับ”

มือข้างหนึ่งกู้ชูหน่วนกอดอก อีกข้างหนึ่งลูบคางอย่างเคยชิน นางวนรอบเข็มทิศเปิดฟ้าสามรอบ สุดท้ายจึงตัดสินใจร่องเรื่องกุญแจรูปดาวอันถัดไป เอ่ยด้วยความมุ่งมั่น “เช่นนั้นเป้าหมายต่อไปของเรา ก็คือไปหากุญแจรูปดาวที่เผ่าปีศาจ”

“นายหญิง เวลานี้อ๋องหานจับตาดูท่านเข้มงวดเช่นนี้ เราจะไปเผ่าปีศาจอย่างไรขอรับ? อีกอย่าง ระยะนี้เผ่าปีศาจก็เกิดความวุ่นวาย ทำศึกกับแคว้นฉู่จนไฟเพลิงพุ่งฟ้า หน่วยหลักของเผ่าปีศาจก็เข้าได้ยาก”

“สำนักอสุรามีไว้ทำอะไร?”

คำพูดเดียวทำจนฝูกวงสะอึกพูดไม่ออก

ติดตามอยู่ข้างกายนายหญิง เคลื่อนไหวตามลำพัง เหตุใดจึงลืมไปเสียได้?

ขณะกู้ชูหน่วนกำลังจะเก็บเข็มทิศเปิดฟ้า จู่ๆ ภาพในเข็มทิศเปิดฟ้าก็เปลี่ยนแปลงอีก ร่องกุญแจรูปดาวที่เหลือทั้งสอง ปรากฏภาพสัญลักษณ์สองภาพอีกครั้ง

ภาพสัญลักษณ์แปลกประหลาดหนักกว่าเดิม

ภาพหนึ่งเป็นภูเขาลักษณะกระบี่ ยอดเขาคล้ายกระบี่คมที่ออกจากฝัก ปลายกระบี่ชี้ขึ้นฟ้า

อีกภาพหนึ่งเป็นปิ่นระย้าอันหนึ่ง ตัวปิ่นขาวหิมะ ปลายสุดเป็นผีเสื้อกางปีกบินสองตัว ที่ฐานของผีเสื้อห้อยเม็ดหยกเป็นอันๆ

“ภูเขาทรงกระบี่นี้กับปิ่นระย้านี้ เจ้าเคยพบเจอมาก่อนหรือไม่”

“ไม่ขอรับ”

ฝูกวงส่ายหน้างามน่ารัก

ภูเขาทรงกระบี่ยังพอเข้าใจได้ ของเพียงไปหาที่ภูเขาลูกนั้นก็พอ

แต่ปิ่นระย้าอันนี้มันอย่างไร? คงมิใช่ภูเขาระย้าลูกหนึ่งกระมัง?

“ให้คนของหอหนึ่งในหล้าไปตรวจสอบ ต้องไว เวลาของพี่เฉินเฟยไม่มากแล้ว ทุกนาทีที่ล่วงเลย เขาจะอันตรายมากขึ้นอีกส่วน”

นางแทบอยากรวบรวมมุกมังกรทั้งเจ็ดเม็ดเสียตอนนี้

แต่ยากเกินไป จะหามุกมังกรเม็ดหนึ่งต้องหาส่วนประกอบมากมายขนาดนั้น

อีกทั้งส่วนประกอบแต่ละชิ้นล้วนตกทอดมาหลายพันปี ได้เบาะแสมาอย่างลำบาก เวลาหลายพันปีผ่านไปแล้ว ลักษณะภูผาลำน้ำก็แปรผันชนิดพลิกฟ้ากลบดิน

“หง่างเหง่ง...”

เสียงระฆังของวิทยาลัยดังขึ้น หมายถึงจะเริ่มเข้าชั้นเรียนแล้ว

กู้ชูหน่วนได้ยินเสียงนี้ หนังศีรษะก็เริ่มชาแล้ว ขณะกำลังคิดจะออกจากวิทยาลัย คนรับใช้ของวิทยาลัยก็เข้ามาเตือนอย่างไม่ทันตั้งตัว

“พระชายาหาน อาจารย์ซ่างกวนบอก ว่าในเมื่อท่านกลับวิทยาลัยมาแล้ว ก็เชิญไปเข้าเรียนด้วย ก่อนจะหมดเวลาเรียน ไม่อนุญาตให้ออกจากวิทยาลัยพ่ะย่ะค่ะ”

“...”

นางโดดเรียนมานานขนาดนี้แล้ว หรือว่าไม่ควรไล่นางออก?