บทที่ 453 ล้อมกั้น

หลังจากกลับมาถึงจวนอ๋องหานแล้ว กู้ชูหน่วนมองดูจวนที่เต็มไปด้วยความเรี่ยราดไม่เป็นระเบียบ สงสัยเล็กน้อยว่าตัวเองเดินทางผิดไปแล้วหรือไม่

ที่นี่เป็นที่สถานที่ศักดิ์สิทธิ์น่าเกรงขาม เพราะที่อยู่ที่นี่คือเทพสงครามที่ทุกคนหวาดกลัว มีอำนาจสูงสุดในแคว้นเย่

แต่วันนี้ กำแพงลานของจวนได้พังทลายลงหลายจุด เผยให้เห็นรูขนาดใหญ่ทีละรู ต้นไม้ใหญ่อายุนับร้อยปีก็ถูกถอนรากถอนโคน แม้แต่ตำหนัก ก็เอียงไปหลายมุม ราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่นาน ที่นี่ได้เผชิญกับสงครามใหญ่แห่งยุค

คนรับใช้ในจวนเก็บกวาดซากที่เหลือด้วยความหวาดกลัว ความตกใจบนใบหน้ายังไม่จางหายไป

กู้ชูหน่วนเอ่ยถาม “เกิดเรื่องอะไรขึ้น? แคว้นฮั่วมาโจมตีหรือ?”

“คุณหนู ในที่สุดท่านก็กลับมา ชิวเอ๋อร์ร้อนใจจะตายอยู่แล้ว ชิวเอ๋อร์ยังกลัวว่าท่านจะเผชิญกับปีศาจร้ายด้านนอกอยู่เลยเพคะ” ชิวเอ๋อร์พุ่งเข้ามาด้วยใบหน้าซีดขาว

“ปีศาจร้าย?”

“ใช่แล้วเพคะ แคว้นฮั่วไม่มีความสามารถเข้ามาโจมตีจวนอ๋องหานได้หรอกเพคะ เป็นปีศาจร้ายของเผ่าปีศาจคนนั้น เขาฉวยโอกาสตอนที่พิษบาดแผลของอ๋องหานกำเริบโจมตีอ๋องหาน โจมตีจนอ๋องหานได้รับบาดเจ็บสาหัส”

“จอมมารซือโม่เฟย?”

กู้ชูหน่วนแบะปาก

เจ้าลูกหมาตัวนั้นปกติดูเซ่อซ่าโง่เง่า คิดไม่ถึงว่าความคิดจะลึกล้ำมากทีเดียว ทั้งยังฉวยโอกาสลอบโจมตีเย่จิ่งหานขณะที่พิษเย็นของเขากำเริบอีก

“เดี๋ยวก่อน เจ้าบอกว่าพิษบาดแผลของเย่จิ่งหานกำเริบ? ไม่ใช่ว่ายับยั้งพิษเย็นของเขาได้ชั่วคราวแล้วหรือ? ทำไมถึงได้กำเริบอย่างฉับพลันอีกล่ะ?”

“อันนี้.....ชิวเอ๋อร์ก็ไม่ค่อยเข้าใจเพคะ ได้ยินคนรับให้พูดกันว่า เหมือนจะถูกใครทำให้โกรธ แต่ถูกใครทำให้โกรธกันแน่ ชิวเอ๋อร์ก็ไม่รู้แล้วเพคะ?”

“แล้วตอนนี้ตัวเขาอยู่ไหนล่ะ?”

“ไปเรือนพักร้อนชิวเฟิงแล้วเพคะ ท่านอ๋องบอกว่า หลังจากที่ท่านกลับมาแล้ว ก็ให้เดินทางไปที่เรือนพักร้อนชิวเฟิงทันที”

กู้ชูหน่วนหยิบขวดยาขวดหนึ่งออกมาจากแหวนมิติโยนให้ชิวเอ๋อร์ จากนั้นก็กลับห้องตัวเอง “ข้าไม่ได้นอนมาสามวันสองคืนแล้ว ไม่มีแรงไปเรือนพักร้อนชิวเฟิง บอกท่านอ๋อง ยาขวดนี้สามารถยับยั้งพิษเย็นของเขาได้ ได้ผลมากกว่าให้ข้าไปด้วยตัวเอง ให้เขาหยุดคิดเอาชนะข้าได้แล้ว”

กู้ชูหน่วนเปิดประตู ไม่รอให้ชิวเอ๋อร์เข้ามา ก็ล็อกประตูขึ้นมาทันที