บทที่ 455 ขอแต่งงาน

เสียงความปีติยินดีดังเกินไป ไม่ใช่เพียงแค่เรือนพักร้อนชิวเฟิงอันใหญ่โตที่สามารถฟังได้อย่างชัดเจนเท่านั้น ตลอดทางที่ผ่าน ก็ดึงดูดประชาชนจำนวนไม่น้อย

ไม่รู้ว่าชิวเอ๋อร์สังเกตเห็นเรื่องน่าแปลกอะไร กล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้มว่า “คุณหนู ไม่รู้ว่าตระกูลคนใหญ่คนโตที่ไหนต้องการจะไปขอแต่งงาน จัดขบวนได้ยิ่งใหญ่มากเพคะ”

“อ๋อ........ใหญ่เพียงใด?”

“ได้ยินมาว่าแค่อัญมณีของโบราณล้ำค่าก็มีหนึ่งร้อยแปดกล่องเต็มๆ ยังมีผ้าไหมแพรต่วน หินโมราหยกอีกเพคะ คนที่หาบสินสอดทองหมั้นก็ครอบคลุมถนนไปสองสามสายแล้วเพคะ”

กู้ชูหน่วนตะลึงเล็กน้อย

ขบวนยิ่งใหญ่ขนาดนี้เชียว?

แม้ว่าจะเป็นฮ่องเต้แต่งงานกับฮองเฮา ขบวนก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่ขนาดนี้หรอกมั้ง?

หรือว่าเป็นชินอ๋องพระองค์ใดงั้นหรือ?

ในบรรดาชินอ๋อง ก็มีเพียงเย่จิ่งหานที่มีศักยภาพความสามารถมากที่สุด นอกจากเขา ก็ไม่มีใครกล้าก้าวข้ามกฎ จัดงานแต่งงานใหญ่โต ไม่ว่าอย่างไรตรงนี้ก็เป็นเขตที่อยู่ใกล้กับเมืองหลวง

หรือว่า......

หรือจะเป็นเย่จิ่งหานที่ต้องการจะสู่ขอลูกสาวตระกูลสูงศักดิ์บ้านไหน?

ไม่ ยิ่งเป็นไปไม่ได้แล้ว

“ทำไมถึงได้รู้สึกว่าเสียงดนตรีใกล้เข้ามาเรื่อยๆนะ?”

“ชิวเอ๋อร์ก็สงสัยเพคะ เหมือนว่าจะอยู่ด้านนอกเรือนพักร้อนชิวเฟิง หรือว่าคนที่มาสู่ขอผู้นั้น ต้องการมาสู่ขอที่เรือนพักร้อนชิวเฟิงเพคะ?”

ไม่เพียงแค่ชิวเอ๋อร์ที่สงสัย แต่ทุกคนต่างก็สงสัย

“เรือนพักร้อนชิวเฟิงก็ดูเหมือนจะไม่หญิงสาวสูงศักดิ์ที่มีความโดดเด่นอะไรสินะ ขบวนยิ่งใหญ่ขนาดนี้ คงเป็นไปไม่ได้ที่จะมาสู่ขอคนรับใช้ผู้หนึ่ง”

เสียงของแตรดังมากเกินไป พวกเขาอยากจะเพิกเฉยก็เพิกเฉยไม่ได้

กู้ชูหน่วนขมวดคิ้วแล้วกล่าว “ไป ไปดูกัน”

“คุณหนู นี่คงไม่ค่อยดีนัก อย่างไรเสียท่านก็เป็นพระชายาหานนะเพคะ”

“เจ้าจะเข้าใจอะไร ก็เพราะว่าข้าเป็นพระชายาหาน และเป็นนายหญิงของเรือนพักร้อนชิวเฟิง จึงยิ่งควรไปดู และบางทีคนอื่นเขาอาจจะมาสู่ขอข้าก็ได้นะ”

“คุณหนู ท่านอย่าได้ล้อเล่นเลยเพคะ ล้อเล่นเช่นนี้ไม่น่าขันเลยสักนิดเพคะ”

กู้ชูหน่วนจิ้มจมูกน้อยๆของนาง