บทที่ 463 เย่จิ่งหาน จอมมารมาช่วย

“ฟืด.......”

ทุกคนสูดหายใจด้วยความหวาดผวา

มีบางคนไม่กล้ามองดูสถานการณ์ที่น่าอนาถนั้น

มีบางคนตกใจจนร้องตะโกนเสียงดังขึ้นมา

มีบางคนร้องไห้ตะโกนอะไรอยู่

ทุกคนล้วนรู้ว่า กู้ชูหน่วนจบเห่แล้ว

นางกำลังอยู่ในช่วงอายุที่งดงาม ก็ต้องถูกทำลายในนี้แล้ว

ไม่รู้ว่าเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์พุ่งเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ หัวใหญ่ๆทั้งเก้าพยายามชนปะทะกับค่ายกลโหลฉาง แต่......ค่ายกลเพียงแค่ถูกสะเทือนไปสองสามครั้ง และยังคงเข้าไปไม่ได้ กลับถูกดีดออกมาอีก

สัตว์วิเศษมีจิตวิญญาณ หนึ่งครั้งไม่สำเร็จ ก็ชนปะทะเข้าไปอีกทีละครั้ง

และโชคดีที่เมื่อมันปะทะแล้ว เหล็กดัดอ่อนก็ช้าลงไปหน่อย ช่วยกู้ชูหน่วนยืดเวลาไว้ได้เล็กน้อย

อยู่เบื้องหน้าค่ายกลโบราณอันโหดเหี้ยม เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ก็ยังพยายามอย่างสุดกำลัง แต่ก็เปลี่ยนแปลงผลลัพธ์ไม่ได้

ราวกับว่าเหล็กดัดอ่อนมีดวงตาเช่นนั้น ทั้งหมดโจมตีมาที่กู้ชูหน่วน คล้ายกับว่าจะบดนางให้เป็นเนื้อโคลนไปตรงนั้น

“ไม่......”

ผู้เฒ่าฮัวมีความคิดอยากจะตายแล้ว

ไม่ง่ายกว่าที่เขาจะได้รับหลานสาวผู้หนึ่ง หรือว่าจะต้องจากเขาไปอีกแล้วเช่นนั้นหรือ?

หรือว่าเขาถูกลิขิตให้เป็นคนที่ไม่เป็นมงคลงั้นหรือ

แล้วขณะที่กู้ชูหน่วนอยู่ระหว่างความเป็นความตาย ทันใดนั้นพลังฝ่ามืออันน่ากลัวสองแรงก็โจมตีเข้ามาอย่างฉับพลัน จากนั้นทันทีก็เป็นเสียงตะโกนร้องดังกึกก้อง

“อาหน่วน.....”

“พี่สาว......”

เจ้าของเสียงทั้งสองนี้มีพลังแห่งจักรพรรดิที่ยิ่งใหญ่ ทั้งน่าเกรงขามทั้งทรงพลัง เพียงแค่ได้ยินเสียงก็ทำให้คนอดไม่ได้ที่จะหมอบคลานลงไป

เพียงแต่ในเสียงนั้น มีความหวาดผวา มีความตึงเครียด ความกังวล และความกลัว ยากที่จะจินตนาการว่า บุคคลเช่นนี้ จะมีช่วงเวลาที่หวาดกลัวด้วยจริงๆ