บทที่ 473 ใครกล้าหัวเราะเยาะเจ้า ข้าจะทำลายให้สิ้นเหมือนกัน

กู้ชูหน่วนก้มหน้า มองเขาด้วยความกระสับกระส่าย "อย่างเช่นสถานที่ต้องห้าม"

"สถานที่ต้องห้าม"

"ใช่แล้ว ข้าได้ยินว่าภูเขาหยุนฉีมีสถานที่ต้องห้ามแห่งหนึ่ง เนื่องจากเมื่อก่อนเคยเป็นหน่วยหลักของเผ่าปีศาจ ข้าอยากจะเข้าไปดู เจ้าพาข้าเข้าไปดูได้หรือไม่"

จอมมารที่แต่ไหนแต่ไรก็ตามใจนางมาตลอด ก็ปฏิเสธทันทีอย่างไม่ต้องคิด "สถานที่ผุพังแห่งนั้นนอกจากโครงกระดูกแล้วก็มีแต่โครงกระดูก มีอะไรน่าดู ให้ข้าพาไปเที่ยวที่อื่นดีกว่า"

สีหน้าของกู้ชูหน่วนบึ้งตึงทันที

"ไหนบอกว่าให้ความสำคัญกับข้า หลอกกันทั้งเพ ข้ารู้ว่าเจ้าไม่มีทางพาข้าไปแน่ เสียทีที่ข้าพนันกับคนอื่นเอาไว้"

"พนันกับคนอื่นหรือ"

"ก็ใช่น่ะสิ ข้าบอกว่าเจ้าดีกับข้ามาก ขอเพียงเป็นสถานที่ที่ข้าอยากจะไป เจ้าต้องพาข้าไปแน่ พวกเขาไม่เชื่อ ด้วยเหตุนี้พวกเราจึงเอาสถานที่ต้องห้ามมาพนันกัน ตอนนี้รู้แล้ว ข้าแพ้พนัน ไม่มีแล้วศักดิ์ศรีหน้าตา ไม่สู้ให้ข้าปวดจนตายซะดีกว่า "

"นอกจากที่นี่ เจ้ายังอยากจะไปที่ไหน ข้าพาไปได้ทุกที่"

"นอกจากสถานที่ต้องห้าม ข้าก็ไม่อยากไปที่ไหนทั้งสิ้น"

กู้ชูหน่วนอดทนต่อความเจ็บ ดึงผ้าห่มขึ้นมา ปิดหัวของตัวเองเอาไว้

"ตั้งแต่เล็กจนโต ข้าไม่เคยแพ้อย่างน่าสมเพชเช่นนี้มาก่อน ข้าไม่มีหน้าไปเจอใครแล้ว ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว"

ดวงตาหรี่ยาวเป็นประกายของจอมมารขมวดขึ้นมาเล็กน้อย เขาใช้ท่าทีอ่อนโยนดึงผ้าห่มของกู้ชูหน่วนลงมา เกรงว่านางจะอุดอู้เกินไป

แต่กู้ชูหน่วนกำไว้แน่น จอมมารเกรงว่าแรงของตนเองจะหนักเกินไป ทำให้นางเจ็บอีก

ได้แต่ใช้เสียงที่อบอุ่นพูดขึ้นมาว่า "ในสถานที่ต้องห้ามอันตรายมาก ที่นั่นถูกขนานนามว่าเป็นที่ฝังศพของเผ่าปีศาจ จอมมารนับไม่ถ้วนตั้งแต่อดีตต่างก็ฝังที่นั่น สามารถพูดได้ว่า ที่นั่นคือฝันร้ายของจอมมาร ไม่ว่าจะเป็นหัวหน้าของเผ่าปีศาจคนใดก็ไม่อยากจะย่างเท้าเข้าไป"

เขาอยากจะบอกนางว่า

ที่นั่นอันตรายมาก

แม้ว่าเขาจะเป็นจอมมาร แต่ถ้าไม่ระวังตัว ก็คงต้องถูกฝังที่นั่น

อย่าว่าแต่นางที่เป็นแค่ระดับสามเท่านั้น

"ถ้าหากข้าไม่ได้เข้าไป ข้าก็คงจะเสียหน้ามาก"

"ท่านพนันไว้กับใคร ข้าจะไปทำลายเขาซะ ใครกล้าหัวเราะเยาะเจ้า ข้าจะทำลายให้สิ้น "

"ข้าดูถูกตัวข้าเอง หรือเจ้าจะทำลายข้า"

"พี่สาว……"

จอมมารจนใจ ลองอยู่หลายครั้งก็ไม่สามารถดึงผ้าห่มที่นางคลุมหน้าเอาไว้แน่นได้

ทันใดนั้น กู้ชูหน่วนก็เปิดผ้าห่มออก มองจอมมารอย่างน้อยใจ เอ่ยอย่างออดอ้อนว่า "อาโม่ ข้ารู้ว่าเจ้าดีกับข้าที่สุด ต้องทนไม่ได้แน่หากต้องทำให้ข้าเสียใจใช่หรือไม่"

"เจ้ามีวรยุทธสูงส่ง ไม่มีใครสู้ได้ ใต้หล้านี้ขอเพียงเป็นที่ที่เจ้าอยากไป ข้าเชื่อว่าไม่มีใครสามารถขัดขวางเจ้าได้ เจ้าพาข้าไปเถอะ ข้ารับรองว่าจะติดตามเจ้าอย่างเชื่อฟัง จะไม่ทำตัววุ่นวายอย่างเด็ดขาด"

จอมมารชอบที่นางออดอ้อน และชอบท่าทีที่นางเลื่อมใสในตัวเขา

แต่สถานที่ต้องห้าม เขาไม่อยากจะเข้าไปจริงๆ

"คนในดวงใจของข้าต้องเป็นสุดยอดฝีมือในใต้หล้าแน่ ถ้าหากเจ้าไม่สามารถปกป้องข้าในสถานที่ต้องห้ามได้ เช่นนั้นไม่สู้ให้ข้าไปอยู่กับเย่จิ่งหานจะดีกว่า อย่างน้อยเย่จิ่งหานก็สามารถปกป้องข้าได้"

"เย่จิ่งหานสูญเสียพลังภายในไปมาก ตอนนี้แม้แต่ข้าเขาก็ยังสู้ไม่ได้ จะปกป้องเจ้าได้อย่างไร"

"แม้ว่าเย่จิ่งหานจะสูญเสียพลังภายในไป พิษเย็นก็กำเริบ แต่ก็ไม่เหมือนเจ้าที่กลัวไปหมดทุกสิ่ง เจ้าเป็นถึงจอมมาร แม้แต่สถานที่ต้องห้ามก็ไม่กล้าพาข้าไป เจ้ามีอะไรน่าพึ่งพา"

คำพูดประโยคนี้ ทำร้ายจิตใจของจอมมารอย่างไม่ต้องสงสัย

และกระตุ้นเขาได้ด้วย

"ก็แค่สถานที่ต้องห้าม เจ้าอยากไปข้าพาไปก็ได้"

พูดจบ จอมมารก็รู้สึกเสียใจอยู่บ้าง กู้ชูหน่วนกลับแย่งพูดขึ้นก่อน

"ท่านพูดเองนะ ท่านอย่ากลับคำเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นท่านก็เป็นพวกคนเลว"

ชั่วพริบตา จอมมารรู้สึกว่าตนเองหลงกลเข้าแล้ว

ช่างเถอะ แม้จะหลงกล เขาก็ยอมรับ

ใครใช้ให้เขาชื่นชอบนาง

"สถานที่ต้องห้ามอันตรายมาก เจ้ารักษาตัวให้หายดีก่อน ข้าค่อยพาเจ้าเข้าไป"