บทที่ 50 เจ้าแกล้งข้า

พู่กันในมือของอ๋องเจ๋อร่วงหล่นลงอย่างรวดเร็ว สีหน้าซีดเผือด

เขาตะคอกอย่างสั่นเทา “กู้ชูหน่วน เจ้าแกล้งข้า"

กู้ชูหน่วนตัวงอขึ้น จนแทบจะตกจากเก้าอี้ อาการง่วงก็หายไปเพราะความตกใจ เขาตะคอกขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ “เจ้าเป็นบ้าก็รีบ ๆ ไปรักษาซะ ร้องเอะอะโวยวายอยู่ตรงนี้ทำไมกัน เสียงดังข้าไม่สามารถนอนหลับอย่างสงบได้เลย”

อ๋องเจ๋อโมโหจนกลอกตามองบน และฝืนพยุงโต๊ะไว้ เพื่อไม่ให้ตัวเองล้มลงไป

อะไรคือเสียงดังจนนางนอนไม่หลับ

นางนอนหลับยังสามารถประพันธ์บทกวีที่ดีเยี่ยมเช่นนี้ ทำให้เขารู้สึกแย่ คืออยากจะยั่วให้เขาโมโหจนเป็นบ้าตายรึอย่างไร

“เจ้าเก่งฉิน หมาก วาดภาพ บทกวีต่าง ๆ ล้วนช่ำชองรึ ในเมื่อเจ้ามีความสามารถเช่นนี้ ทำไมต้องแสร้งทำเป็นทึ่มด้วย”

กู้ชูหน่วนลูบเข้าที่คาง พูดหนึ่งประโยคที่เกือบจะทำให้คนคาดไม่ถึง

“เอ่อ……คือจู่ ๆ สมองก็ประกายแสงรัศมีขึ้น จึงทำให้ได้สติ นี่ข้าลืมทุกอย่างไปเสียสนิทเลย”

ฉีก

ฟังนางฉีกต่อไปเรื่อย ๆ

นางจะต้องจงใจแกล้งอ่อนแอให้เพื่อให้เหยื่อตายใจ

เซียวหยู่เซวียนพึมพำกับตัวเอง “ถึงว่านางน่าเกลียดนั่นยอมเดิมพันทุกรอบ ที่แท้นางจงใจเสแสร้งให้ตัวเองเป็นเจ้าทึ่ม จะได้ชนะเงินมากหน่อย”

คำพูดของเซียวหยู่เซวียนไม่ดังมาก แต่ทุกคนล้วนได้ยิน

ทุกคนตกใจขึ้นทันใด

ถึงว่า ทุกรอบนางคิดหาวิธีให้คนอื่นเดิมพันกับนาง ที่แท้คาดไว้แต่แรกแล้วว่าตนเองจะชนะ

คุณหนูสามกู้ฉลาดเฉียบแหลมจริง ๆ

งานชุมนุมโต้วเหวิน นางไม่เพียงแต่ชื่อเสียงดังเลื่องลือทั่วใต้หล้า ซ้ำเงินทองมั่งคั่งมหาศาลอีก จนได้รับการจัดอันดับพ่อค้าร่ำรวยในแคว้นเย่อีกด้วย

เทพหมากกระดานกระหยิ่มยิ้มย่องอย่างได้ใจ “ดูสิ นี่คืออาจารย์ข้า ความสามารถช่างอัศจรรย์จริง ๆ แผ่นดินแปดทิศไร้คู่ต่อสู้ สุดยอดมาก”

ทูตแคว้นฉู่ไม่สามารถโต้ตอบได้ชั่วขณะหนึ่ง