บทที่ 513 ยาสำเร็จ

กู้ชูหน่วนยิ้มพูด “ในเมื่อเจ้าชอบเปิดเตาหลอมขนาดนั้น เจ้าก็มาเปิดเถอะ”

“จริงหรือ? ขอบคุณพี่กู้ ข้าเชื่อว่ายาที่ท่านหลอมต้องเป็นประกายแยงตาสุนัขพวกเขาบอดแน่”

“อ้อ...เจ้าเคยเห็นข้าหลอมยา?”

“ก็ต้องเคย...เคยเห็น ตอนนี้ท่านก็ไม่ได้หลอมยาอยู่หรือ?”

ฮัวฉีหลัวอุดปาก เกือบโพล่งถ้อยคำที่ตนคิดอยากพูด หากเผยฐานะของพี่ธิดาเทพออกไปนั่นต้องไม่ค่อยดีแน่

กู้ชูหน่วนลูบคาง ทำไมนางรู้สึกว่าท่าทีของฮัวฉีหลัวจึงหักมุมร้อยแปดสิบองศาได้

หรือว่าเมื่อก่อนนางรู้จักนาง ก็เลย...

กู้ชูหน่วนยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้ มิเช่นนั้นด้วยนิสัยของฮัวฉีหลัวจะดีกับนางขนาดนั้นได้อย่างไร

เพียงแต่เผ่าน้ำแข็งไม่ใช่ตระกูลใหญ่ขึ้นชื่อหรือ จะรู้จักนางได้อย่างไร? แต่ถ้ารู้จัก แล้วทำไมเมื่อคืนนางถึงเกือบจะเอาชีวิตนางแล้วล่ะ?

ด้วยสถานการณ์ที่ไม่เข้าใจในสาเหตุ กู้ชูหน่วนจึงได้แต่ทำท่ามือเชื้อเชิญ ให้นางทำตามใจ

ฮัวฉีหลัวยิ้มเห็นฟันเขี้ยวสองซี่ ดวงตาทั้งคู่เต็มไปด้วยความสดใส

ครั้นนางเปิดเตาหลอม ชี่ทิพย์ฉุนก็พุ่งใส่ปลายจมูกของทุกคนทันที ถึงจะห่างไกลโข ก็ยังได้กลิ่นชัดเจน

ทุกคนตะลึงงัน เท้าราวกับกรอกตะกั่ว อย่างไรก็ขยับไม่ได้ แต่ละคนมองยาเป็นเม็ดๆ ที่วางอยู่ในเตาหลอม

“ชี่ทิพย์แรงมาก...สวรรค์ นี่หากไม่ใช่ระดับสามขึ้นไปจะไม่ส่งกลิ่นชี่ทิพย์แรงขนาดนี้กระมัง?”

“แค่ดม ข้าก็รู้สึกสดชื่นไปทั้งตัว ความอัดอั้นทั้งหมดสลายไปหมดแล้ว”

“ไม่เพียงเท่านั้น ข้ารู้สึกเหมือนข้าจะข้ามขั้นได้ทุกเมื่อ ข้ากล้าพนัน ยาเตานี้ต้องเป็นยาชั้นเลิศแน่นอน”

“ข้าก็รู้สึกเหมือนกัน สวรรค์ ข้าตั้งตารอการเปิดกล่องนัก ดูสิว่าข้างในเป็นยาอะไรกันแน่”

“จะกล่าวเช่นนั้นก็ไม่ได้ เกิดเตานี้ของนางเหมือนกับพี่ชายน้อยเมื่อครู่ท่านนั้น มีแต่ชี่ทิพย์ แต่ไม่มียาล่ะ?”