บทที่ 52 กรงสุนัขก็ไม่เหลือ

ผลการแข่งประลองบทกวีออกมาแล้ว

กู้ชูหน่วนกับเย่เฟิง ในด้านลายมือนั้นฝีมือของทั้งสองพอๆกัน ถือว่าเสมอกัน

การประพันธ์กู้ชูหน่วนเหนือกว่าเย่เฟิงขั้นหนึ่ง ทั้งยังมากกว่าหนึ่งบท ดังนั้น กู้ชูหน่วนจึงเป็นผู้ชนะ

ในการประลองห้าสนาม กู้ชูหน่วนได้ลำดับที่หนึ่งสองสนาม ยังมีสองสนามที่ได้ลำดับหนึ่งร่วมกับเย่เฟิง มองดูทั้งสนามไม่มีใครมีคุณสมบัติท้าประลองนางได้

ในสนามเต็มไปด้วยเสียงวิพากษ์วิจารณ์

“คาดเดาไปมา ไม่ได้ทายเลยว่ากู้ชูหน่วนจะดีดขึ้นเป็นลำดับที่หนึ่งอยู่ผู้เดียว ข้าช่างน่าสงสารเอาทรัพย์สินทั้งหมดในบ้านมาเดิมพันอ๋องเจ๋อ น่ากลัวว่าข้าจะสิ้นเนื้อประดาตัวเสียแล้ว”

“ข้าก็ไม่ต่างกันเท่าไร เข้าลงอ๋องเจ๋อกับกู้ชูหยุนไปหมด กู้ชูหยุนแม้แต่คุณสมบัติในการเข้าประลองยังไม่มี อ๋องเจ๋อ...อ๋องเจ๋อก็ถูกจับแขวนคอ ทำไมข้าถึงรันทดเช่นนี้ ต่อให้เดิมพันฝั่งเย่เฟิงก็คงไม่ถึงกับพ่ายแพ้ได้น่าอนาถเช่นนี้”

“จบสิ้นแล้ว ข้าก็ลงเดิมพันอ๋องเจ๋อทั้งหมดเหมือนกัน ข้ายังนึกว่าอ๋องเจ๋อเปี่ยมไปด้วยความรู้ความสามารถ อย่างน้อยก็ชนะสักสนามสองสนาม ใครจะคาดว่าเขาล้วนได้ที่โหล่ทุกสนาม”

“แล้ว...ไม่มีคนเดิมพันฝั่งกู้ชูหน่วนหรือ?”

“เหมือนจะมีนะ ท่านอาจารย์ซ่างกวนเดิมพันไปหนึ่งพันตำลึง บอกว่าจะให้กำลังใจนักเรียน”

“อ๋องเจ๋อกับกู้ชูหยุนก็เป็นนักเรียนของเขาเหมือนกันไม่ใช่หรือ? หรือท่านอาจารย์ซ่างกวนจะรู้อยู่แล้วว่ากู้ชูหน่วนจะชนะ ถึงได้ลงเดิมพัน?”

“เรื่องนี้...ท่านอาจารย์ซ่างกวนดูแล้วก็ไม่คนตีสองหน้าเช่นนั้นนะ”

“ไม่ว่าท่านอาจารย์ซ่างกวนจะเป็นคนอย่างไร อย่างไรเสีย คนใต้หล้าทั้งหลายล้วนพ่ายแพ้จนต้องร้องหาบิดามารดากันหมดแล้ว”

เซียวหยู่เซวียนดีใจแทบบ้า “นางเด็กตัวเหม็นได้ที่หนึ่งแล้ว? ดูเหมือนว่านางจะใช้เงินของพวกเราไปลงเดิมพันตัวนางเองทั้งหมด สวรรค์ พวกเราได้กำไรสูงลิบเลยใช่หรือไม่?”

“มะ...เหมือนจะใช่...” หลิ่วเยว่กับอวี่ฮุยตกใจจนฟันสั่นกึกๆ

แม้จะคาดเดาผลลัพธ์ได้อยู่ก่อนแล้ว สีหน้าของเย่เฟิงก็ยังดูซีดขาวเล็กน้อยอยู่ดี

เขาไม่รู้ว่ากำลังปิดบังอะไรอยู่ ซ่อนเล็บที่จิกลึกเข้าไปกลางฝ่ามือไว้ในแขนเสื้อ จิกจนฝ่ามือมีเลือดออก แต่เขาก็ยังคงไม่รู้สึกเจ็บ

ดวงตาเยือกเย็นคู่นั้น ปิดลงอย่างไร้เรี่ยวแรง

นานมาก กว่าจะค่อยๆลืมขึ้นมา

มือที่กำแน่นคู่นั้นก็คลายออกแล้ว สิ่งที่ตามมาติดๆคือเศร้าโศกเบาบาง ก็เหมือนกับบทกวีของเขา ทุกบทล้วนสอดแทรกความเศร้าสร้อยไปบางๆ