บทที่ 526 หลุมพราง

เย่จิ่งหานกับจอมมารลงมือพร้อมกัน ใช้กำลังภายในทำเป็นปราการ คุ้มครองกู้ชูหน่วน

มีดแหลมไม่รู้ทำจากวัสดุอะไร ดุดันเหลือแสน มีแหลมพันหมื่นเล่มรวมเข้าด้วยกัน พลังมิอาจมองข้าม มีความเป็นไปได้นิดๆ ที่จะทะลุปราการ

จอมมารด่าทอเสียงหนึ่ง “บ้าเอ๊ย! นี่มันค่ายกลมีดแหลมอะไร พลังจึงแกร่งนัก!”

เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์หดคอ มันก็บอกแล้วว่าบนนี้อันตรายมาก นายหญิงจะขึ้นมาให้ได้เอง

เย่จิ่งหานหัวเราะเยาะ “ถ้าเจ้าไม่ไหว ก็ฉวยโอกาสไสหัวไปเถอะ”

“ใครกล้าพูดว่าข้าไม่ไหว?”

ไม่รู้เพราะถูกกระตุ้นหรืออย่างไร ครั้นมือขวาจอมมารยกขึ้น ก็เคลื่อนกำลังภายในทั้งหมด ขยับตามนิ้วของเขา ดอกลำโพงสดใสเบ่งบานเป็นดอกๆ กลายเป็นหัวกะโหลกกัดมีดแหลมแกรกๆ

มีดแหลมแข็งหาใดเทียม ฟันคมของหัวกะโหลกจำนวนไม่น้อยแทะขาด

มีดแหลมถูกแทะไปไม่น้อย ใบหน้าพวกกู้ชูหน่วนกลับไม่มีความยินดี หนำซ้ำยังเคร่งเครียดมากกว่าเดิม

มีดแหลมมาอย่างล้นหลาม ราวกับไม่มีที่สิ้นสุด หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ช้าเร็วพวกเขาต้องหมดแรงแน่

เบื้องล่าง มีร่างเงาหลายสายกระโดดปีนขึ้นมาถึงหนามต้นไม้อีก

กู้ชูหน่วนก้มหน้า ผู้ที่กำลังปีนขึ้นมามิใช่ใครอื่น แต่เป็นคนของเผ่าเทียนเฟิ่น

มุมปากแดงของนางคลี่รอยยิ้มหนึ่ง

นางรวมกำลังภายในไว้ที่ฝ่ามือ ทันใดนั้นก็เปิดปากตะโกน “มุกมังกร! เป็นมุกมังกรแน่ะ! อาโม่ เร็ว ทำลายค่ายกลมีดแหลมอย่าให้คนอื่นได้มุกมังกรไปเด็ดขาด!”

“ข้างในค่ายกลมีดแหลมมีมุกมังกร?”

ทำไมเขาไม่เห็นล่ะ?

จอมมารยังคงสงสัย

เย่จิ่งหานเห็นแผนการในดวงตากู้ชูหน่วน เข้าใจบางอย่างฉับพลัน