บทที่ 532 ร่วงลงไปในแดนมายา

ในขณะที่ทุกคนกำลังสิ้นหวัง ประตูหินก็เกิดเสียงโครมดังขึ้น ประตูถูกทำลายอย่างกะทันหัน คนที่นำเข้ามาก่อน คือรองหัวหน้าเผ่าซือคงและผู้อาวุโสอีกหลายคนของเผ่าหยก

กู้ชูหน่วนใช้ความคิดอย่างรวดเร็ว โยนกุญแจรูปดาวในมือไปทางรองหัวหน้าเผ่าซือคง

ตัวเองกลับประคองเย่จิ่งหานขึ้นมา พาพวกไป๋จิ่นถอยออกไปอย่างรวดเร็ว

รองหัวหน้าเผ่าซือคงมองกุญแจรูปดาวที่อยู่ในมือตนเองด้วยความมึนงง ได้ยินเพียงเสียงของเวินเส้าหยีที่ตะโกนมาทางเขา

"รีบโยนกุญแจรูปดาวทิ้งไป"

"โฮก……"

รองหัวหน้าเผ่าซือคงอยากจะโยนทิ้ง แต่เสียดายที่ช้าไปก้าวหนึ่ง

อสูรเขาเดียวแห่งแดนมายาระดับเจ็ดได้พุ่งตรงมาทางเขาแล้ว และลงมืออย่างไม่ปรานีเลยแม้แต่น้อย

รองหัวหน้าเผ่าซือคงกลั้นหายใจ คิดจะขวางการโจมตีครั้งนี้

แต่ไม่รู้ว่าพลังภายในจากจุดตันเถียนของเขา หายไปจนหมดสิ้นตั้งแต่เมื่อไหร่

การต่อสู้ระหว่างยอดฝีมือ หากสติไม่ตั้งมั่นก็ต้องตาย ไม่ต้องพูดถึงรองหัวหน้าเผ่าซือคงที่เผลอเสียสมาธิไปตั้งสองครั้ง

"รองหัวหน้าเผ่า……"

พิณที่อยู่ด้านหลังของเวินเส้าหยีถูกเหวี่ยงออกไป แม้จะไม่มีวรยุทธ แต่ก็พุ่งไปทางอสูรเขาเดียว ช่วยให้รองหัวหน้าเผ่าซือคงได้มีโอกาสหายใจอีกเล็กน้อย

"ฟู่……"

เวินเส้าหยีบาดเจ็บสาหัส มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าว่าซีดขาวลงอย่างรวดเร็ว

ชุดขาวบนร่างไม่รู้ว่าเปลี่ยนเป็นชุดสีเลือดไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ถ้าหากไม่ใช้เพราะเขามีวิชาตัวเบาที่ยอดเยี่ยม เกรงว่าคงจะสลายกลายเป็นกองเลือดไปนานแล้ว

หลังจากที่อสูรเขาเดียวทำร้ายเวินเส้าหยีจนบาดเจ็บสาหัส ยังคงไม่ลดความเร็วมุ่งตรงไปยังรองหัวหน้าเผ่าซือคง

ในขณะที่อันตรายมาเยือน เพื่อรักษาชีวิตรอด รองหัวหน้าเผ่าซือคงผลักเวินเส้าหยีที่บาดเจ็บสาหัสเพราะช่วยเขาเอาไว้อย่างไม่เสียดายชีวิตออกไป ตนเองกลับหนีออกไปอย่างรวดเร็ว

กู้ชูหน่วนอยู่ใกล้เวินเส้าหยีที่สุด เห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างชัดเจนที่สุด

"ต่ำทราม ไร้ยางอาย"

นางมีบัญชีแค้นกับเผ่าเทียนเฟิ่น ซึ่งจะอยู่ร่วมโลกเดียวกันไม่ได้

นางไม่อยากจะไปช่วยเวินเส้าหยี แต่นางก็ทนดูความต่ำทรามเช่นนี้ของรองหัวหน้าเผ่าซือคงไม่ได้

"ไปตายซะเถอะ"

กู้ชูหน่วนทิ้งเย่จิ่งหานไว้ให้ไป๋จิ่นกับสีชิ่น ตนเองกลับถอยหลังไป ขวางทางของรองหัวหน้าเผ่าซือคงเอาไว้

"นางเด็กเมื่อวานซืน เจ้าถอยไป ไม่เช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ"