บทที่ 535 ปล่อยวางไม่ลง

เย่จิ่งหานจุดที่เป็นปอดของตนเองเอาไว้

ผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่ฟ้าส่งมาลงโทษเขาแท้ๆ ถือสาหาความนาง เขาเกรงว่าจะถูกทำให้โมโหตาย

"ท่านยังทนไหวกระมัง"

กู้ชูหน่วนนำทาง และหันมามองเย่จิ่งหานที่อดทนต่อความเจ็บปวด พร้อมกับขมวดคิ้วแน่นเป็นระยะ

"วางใจได้ ข้าจะตายอยู่ข้างหลังเจ้าเท่านั้น "

กู้ชูหน่วนทำปากแบะ เดินต่อไปข้างหน้า

ไม่รู้ว่าเพราะที่นี่อยู่ทนจุดที่ห่างไกลเกินไปหรือไม่ หรือไม่ก็เพราะคนเฝ้ายามถูกย้ายไป ว่างเปล่าจนมองไม่เห็นเงาคนเลยแม้แต่คนเดียว

ยิ่งเป็นเช่นนี้ ยิ่งทำให้พวกเขารู้สึกระแวง

เผ่าเทียนเฟิ่นมีรากฐานมานับพันปี ได้รับการขนานนามว่าเป็นเผ่าอันดับหนึ่งในใต้หล้า การเฝ้ายามย่อมไม่สามารถผ่อนคลายได้เช่นนี้

"หรือว่าจะพบพวกเราเข่าแล้ว อยากจะใช้วิธีจับตะพาบในน้ำไม่ให้หนีรอดไปได้"กู้ชูหน่วนพูด

เย่จิ่งหานส่ายหน้า

เขาบาดเจ็บสาหัส

กู้ชูหน่วนมีวรยุทธธรรมดา เผ่าเทียนเฟิ่นอยากจะจับตัวพวกเขา ไม่จำเป็นต้องทำเรื่องซับซ้อนเช่นนี้

เดินแล้วเดินอีก พวกกู้ชูหน่วนเดินมาถึงสถานที่ที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง

ที่นี่มีภูเขาจำลองสูงตระหง่าน ดอกไม้เบ่งบาน ตำหนักใหญ่โตเรียงราย แต่ไม่มีคนเฝ้ายามเท่านั้น

ในความคลุมเครือไม่ชัดเจน พวกกู้ชูหน่วนได้ยินเสียงโต้เถียงกัน

"เพื่อเจ้าแล้ว ข้าไม่เสียดายที่จะฆ่าภรรยาคนแรกของข้า เพื่อเจ้า ไม่เสียดายที่จะสละชีวิตตนเอง เพื่อเจ้า ไม่เสียดายที่จะฆ่าลูกของตัวเอง แต่เจ้าก็ยังเลือกเขา ก็เพราะเขาเป็นฮ่องเต้ที่สูงส่งใช่หรือไม่"