บทที่ 550 คารวะเจ้าหอ คารวะหัวหน้าเผ่า

มุมปากของเจ้าหุบเขาใหญ่น่าหลันขยับแล้วขยับอีก อยากจะพูดอะไรบางอย่าง สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกมา เพียงแค่ถอนหายใจ ประคองน่าหลันหลิงลั่วจากไป รองหัวหน้าเผ่าซือคงกล่าว “สีถันจู่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับหอหนึ่งในหล้า ท่าน......”

สีชิ่นยืนขึ้น ลูบเส้นผมสลวยของตัวเองด้วยความสวยหยาดเยิ้ม เดินบิดเอวอย่างอรชรขึ้นไปข้างหน้า ปิดปากยิ้มแล้วกล่าว “รองหัวหน้าเผ่าซือคง เรื่องนี้แน่นอนว่า......มีความเกี่ยวข้องกับหอหนึ่งในหล้าของพวกเราเป็นธรรมดา”

“อ๋อ.......” รองหัวหน้าเผ่าซือคงลากหางเสียงยาว

ทุกคนล้วนพากันมองไปทางสีชิ่น

หรือว่าหอหนึ่งในหล้าจะเป็นปฏิปักษ์กับเผ่าเทียนเฟิ่นเพียงเพราะคนระดับสองผู้หนึ่งอย่างนั้นหรือ?

ไม่.......

แม้อำนาจของพวกเขาจะยิ่งใหญ่เพียงใด เผชิญหน้ากับเผ่าเทียนเฟิ่นก็ไม่ได้เอื้อประโยชน์ให้พวกเขาแม้แต่น้อย

แต่ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็คิดไม่ถึง

บนใบหน้าอันสวยหยาดเยิ้มของสีชิ่นจริงจังขึ้นอย่างฉับพลัน สะบัดแขนเสื้อด้วยท่าทางผ่าเผย คุกเข่าข้างหนึ่งไปทางกู้ชูหน่วน ท่าทางเคารพนอบน้อม

“ข้าน้อยถันจู่หอหนึ่งในหล้าสีชิ่น คารวะเจ้าหอ ขอให้เจ้าหอมีความสุขสุขภาพแข็งแรง”

ตื้ด......

ทั้งหมดในเหตุการณ์สูดหายใจด้วยความตกตะลึง

ดวงตาของทุกคนมองไปทางสีชิ่นพร้อมกันอีกครั้ง แล้วก็มองไปทางกู้ชูหน่วน ตกอยู่ในภวังค์อยู่นาน

แม้แต่เย่จิ่งหานและจอมมารก็อึ้งไปแล้ว

เจ้าหอ?

สีชิ่นเรียกกู้ชูหน่วนว่าเจ้าหอ?

หรือว่ากู้ชูหน่วนเป็นนายหญิงของหอหนึ่งในหล้าเช่นนั้นหรือ?

จะเป็นไปได้อย่างไร......

กู้ชูหน่วนเพิ่งจะอายุเท่าไหร่ จะมีอำนาจยิ่งใหญ่ขนาดนี้ได้อย่างไร?

รองหัวหน้าเผ่าซือคงลุกขึ้นยืนทันที “เจ้าเรียกนางว่าอะไร? เจ้าหอ? นางคือเจ้าหอของหอหนึ่งในหล้ารึ?”

“นอกจากนาง ยังจะมีผู้ใดที่มีคุณสมบัติเป็นเจ้าหอหนึ่งในหล้าของพวกเราได้อีก”

สีหน้าของสีชิ่นทั้งผยองทั้งตื่นเต้น

แยกกับเจ้าหอมานานขนาดนั้น พวกเขาทั้งหมดล้วนปรารถนาให้เจ้าหอกลับมา

“นี่จะเป็นไปได้อย่างไร......ท่านไม่ได้จำผิดใช่หรือไม่?” ผู้อาวุโสเฉินเองก็ไม่เชื่อเช่นกัน

สีชิ่นมีท่าทางดูแคลน “ข้าจะไม่รู้จักว่าเจ้าหอของตัวเองเป็นผู้ใดเลยเชียวหรือ?”

เย่จิ่งหานและจอมมารมองไปที่กู้ชูหน่วนพร้อมกัน ใช้สายตาแสดงเจตนาถาม