บทที่ 559 เจ้าไม่ได้ถูกข้าฆ่าไปแล้วหรือ

กู้ชูหน่วนกุมมือเคารพ ยิ้มและกล่าวต่อผู้เฒ่าที่ปิดหน้า “ข้าน้อยกู้ชูหน่วน ขอบคุณผู้อาวุโสที่ยื่นมือเข้าช่วย ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสคือ......”

“ข้าน้อยคารวะเจ้าสำนัก ขอให้เจ้าสำนักเป็นสุขไร้ทุกข์ภัย”

เสียงที่เป็นระเบียบทรงพลังสนั่นฟ้าดังขึ้น

กู้ชูหน่วนโซเซทันที แทบจะยืนไม่มั่นคง จ้องมองคนปิดหน้าที่คุกเข่าข้างเดียวอยู่เต็มพื้นด้วยความตะลึงงัน

“เจ้า.....เจ้าสำนัก......”

เจ้าสำนักอะไร?

เจ้าสำนักอสุราหรือ?

ผู้เฒ่าปิดหน้ายกผ้าปิดหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่อ่อนโยนมีเมตตา เขาอายุประมาณหกสิบกว่าปี แต่มีชีวิตชีวาดีมาก เคลื่อนไหวอย่างแข็งแรง กิริยาท่าทางสง่างาม ขมับนูนสูง เมื่อมองแวบแรกก็คือยอดฝีมือ ทั้งยังเป็นผู้นำที่อยู่ในตำแหน่งสูงมานานอีกด้วย

ผู้เฒ่ายิ้มและเอ่ยว่า “เจ้าสำนัก ท่านลืมแล้วหรือ ข้าคือผู้อาวุโสสวี เจ้าสำนักสวีของสำนักอสุรา เป็นหนึ่งในสองเจ้าสำนักใหญ่คู่กับเจ้าสำนักชิง”

จอมมารที่เปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดเรียบร้อยแล้วออกมา รูปโฉมอันล้ำเลิศแตกออกเล็กน้อย “ท่านมีกี่ฐานะกันแน่?”

แม้ว่าเย่จิ่งหานจะพูดไม่ได้ แต่เขาก็ใช้สายตาเพ่งมองแสดงความหมายกับนาง ราวกับว่ากำลังถามนางว่า ยังมีชื่อเรียกขานอื่นอีกเท่าไหร่ เปิดโปงออกมาพร้อมๆกัน

หนังศีรษะของกู้ชูหน่วนชา “ข้าสาบานต่อสวรรค์ นอกจากยังมีชื่อเรียกขานอีกอย่างหนึ่ง ก็ไม่มีชื่อเรียกขานอื่นใดแล้ว”

“ชื่อเรียกขานไหน?”

“อันนี้.....ชื่อเรียกขานนี้ ข้าเปิดเผยไม่ได้ พวกท่านรู้แก่ใจก็พอแล้ว”

เย่จิ่งหานและจอมมารพากันไตร่ตรอง

เปิดเผยไม่ได้?

ชื่อเรียกขานมากมายขนาดนี้ก็เปิดโปงแล้ว ยังมีอะไรให้เปิดเผยไม่ได้อีก?