บทที่ 567 ระวังจะเอาเจ้าไปทิ้งที่หอนางโลม

เวินเส้าหยีคิดว่านางพูดเล่นเท่านั้น

คิดไม่ถึงกู้ชูหน่วนใช้เข็มทองปิดผนึกจุดฝังเข็มหลักทุกจุดของเขา แบกเขาขึ้นมาโดยตรง และเดินไปที่ทางเข้าของเส้นทางลับ

วิธีการใช้เข็มทองปิดผลึกจุดฝังเข็มนี้ เขาไม่เคยได้ยินไม่เคยได้เห็นมาก่อน คิดอยากจะแก้ กลัวแค่เพียงสิบวันครึ่งเดือนก็คงแก้ไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้นเวลานี้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส

สิ่งที่ทำให้เขาโกรธเคืองที่สุดคือ กู้ชูหน่วนแบกเขาเหมือนกับแบกสิ่งของเช่นนั้น ทั้งยังจะตีก้นเขาอยู่บ่อยๆอีกด้วย

“ดูก้นกลมๆเล็กๆนี่สิ หากว่าเป็นหญิงสาว ก็จะต้องให้กำเนิดเกิดเด็กน้อยตัวอ้วนเป็นครอกแน่ๆ”

เวินเส้าหยีเค้นคำพูดออกมาจากซอกฟันประโยคหนึ่ง “กู้ชูหน่วน ความแค้นนี้ข้าจะ

ชำระล้าง”

“ทำไมคำพูดนี้ถึงคุ้นเคยขนาดนี้ อ๋อถูกแล้ว เหมือนว่าเย่จิ่งหานจะเคยพูด แต่หลังจากนั้นข้ากับเย่จิ่งหานก็กลายมาเป็นสามีภรรยากันแล้ว สำหรับเจ้าน่ะ หิ้วรองเท้าให้ข้าก็ไม่คู่ควร ทิ้งไว้ที่หอเหวินเซียงให้ผู้ชายอ้วนๆเหล่านั้นย่ำยีละกัน”

“เจ้ากล้าโยนข้าเข้าไปที่หอเหวินเซียง ระวังข้าจะเอาเจ้า......”

“เพี้ยะ......”

กู้ชูหน่วนตบลงไปที่ก้นของเขาอย่างรุนแรงอีกฝ่ามือหนึ่ง

“จะทำยังไงกับข้า? เจ้าไม่คิดให้ดีๆว่าจะเอาอกเอาใจผู้ชายอ้วนๆเหล่านั้นยังไง ยังจะฝันกลางวันอยู่อีก”

“คนเลว......”

“เพี้ยะเพี้ยะเพี้ยะ......”

กู้ชูหน่วนตบก้นเขาไปอีกสองสามที “ข้าไม่เอาเจ้าไปทิ้งไว้ที่ค่ายทหารก็ไม่เลวแล้ว ยังจะเลือกมากอีก”

“ห้ามตีตรงนั้นของข้า” เวินเส้าหยีตะคอก แทบจะทำให้ตัวเองกระอักเลือดแล้ว

“ทำไมถึงห้ามตีล่ะ? ก้มอันเย้ายวนกลมนุ่มเช่นนี้ หากไม่ใช่เพราะเผ่าเทียนเฟิ่นของพวกเจ้าสกปรกเกินไป ข้าก็อยากขึ้นไปแล้วล่ะ”

“ฟู่ว.....”

ครั้งนี้ เวินเส้าหยีถูกทำให้โกรธแล้วจริงๆ โกรธจนกระอักเลือดออกมา

เดิมทีเขาก็บาดเจ็บสาหัส จะทนต่อการกระตุ้นเช่นนี้ได้อย่างไร จึงสลบไปตรงนั้นทันที

“นี่ก็เป็นลมไปแล้วเหรอ?”