บทที่ 577 เวินเส้าหยีถูกจับ

อย่างไม่ทันตั้งตัว อยู่ๆ กู้ชูหน่วนก็เอ่ยปาก “เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ พาข้ากลับไป”

“ซี่...”

ร่างเขื่องโขของเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์เอียงกระเท่เร่

“กลับ...กลับไป?”

ผิดหรือเปล่า กว่าจะมาถึงนี่ได้ จะกลับไปเวลานี้ทำไม?

มุกมังกรเม็ดที่หกไม่หาแล้ว?

ไม่ช่วยเผ่าหยกแล้ว?

ไม่ให้หมูย่างมันแล้ว?

“ให้เจ้ากลับก็กลับสิ พูดพล่ามอะไรเยอะแยะ”

ว่าแล้วกู้ชูหน่วนก็ฉุดองครักษ์ทั้งสอง ดึงพวกนางขึ้นหลังงู

เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ยังคงงุนงง “นายหญิง ท่านไปๆ มาๆ ไม่ให้รางวัลหน่อยไม่ได้นะ”

“ไป เดินทาง”

“จิตใจผู้หญิง ยากแท้หยั่งถึง กล่าวไม่ผิดจริงๆ เลย”

ไม่มีรางวัล ความเร็วของเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์จึงช้ากว่าเมื่อครู่มาก

กู้ชูหน่วนโมโหจนอยากเอามันมาต้มกิน

สัตว์เลี้ยงคนอื่น ว่าอย่างไรก็ทำอย่างนั้น

ทำไมสัตว์เลี้ยงของนางต้องเอาเนื้อมาต่อรองกับนางทุกที?

ไปๆ มาๆ พลบค่ำวันถัดมาพวกเขาถึงจะถึงแคว้นคนแคระ

องครักษ์สงบกว่าขาไปมาก หากลงจากตัวงูแล้ว สองขายังอ่อนพับ

องครักษ์ที่เฝ้าประตูบอกพวกนาง

เมื่อคืนหลังจากไป คุณชายเวิน หรือก็คือฮองเฮาบาดเจ็บหนักกระอักเลือด หมดสติไม่ฟื้น

กอปรกับพิธีอภิเษกกะทันหัน อย่างไรก็คงจัดงานอภิเษกกลางคืนไม่ได้

ด้วยเช่นนี้วันนี้ถึงจัดงานอภิเษก คืนนี้เข้าห้องหอ

กู้ชูหน่วนถอนหายใจยาว

องครักษ์ทั้งสองกล่าวอย่างนอบน้อม “แม่นางกรุณารอสักครู่ ข้าน้อยจะไปรายงาน”

“รายงานอะไร? คนกันเองทั้งนั้น วันนี้เป็นวันมงคลของน้องชายข้า ข้าจะไปขอดื่มสุรามงคลสักหน่อย”