บทที่ 579 เจ้าลองกล้าแตะข้าดูสิ

ราชินีเปลื้องชุดมังกรตัวเองอย่างรวดเร็ว

ยื่นมือรุ่มร่ามแกะชุดของเวินเส้าหยีอย่างแทบรอไม่ไหว

จิตสังหารเวินเส้าหยีแวบผ่าน พูดชืดๆ “เจ้าลองกล้าแตะข้าดูสิ”

สองมือราชินีที่ยื่นออกไปหยุดชะงัก ถึงนางจะกลัวเวินเส้าหยี

แต่นางปรารถนาครอบครองเขามากกว่า

“ข้ารู้ว่าเจ้ามีวรยุทธ์สูงส่ง แต่หมอตรวจแล้ว บนตัวเจ้าถูกเข็มทองสกัดจุดไว้ ใช้กำลังภายในไม่ได้ แถมเจ้ายังเจ็บหนัก ไม่มีแรง”

“โซ่นี้ทำจากเหล็กชั้นดี ใช้ต่อกรกับเจ้าโดยเฉพาะ อย่าว่าแต่ตอนนี้เจ้าปราศจากกำลังภายในสักนิด ถึงเจ้าจะอยู่ในช่วงแข็งแกร่งที่สุด ก็ไม่แน่ว่าจะหลุดไปได้”

“เจ้ามาเป็นฮองเฮาของข้าดีๆ เสียดีกว่า ข้ารับรองว่าครึ่งชีวิตที่เหลือของเจ้าต้องได้เสพสุข เงินทองลาภยศไม่หมดสิ้นแน่”

อาจเป็นเพราะเสน่หาในตัวเวินเส้าหยีมากเกินไป ราชินีจึงไม่ใช้คำตัวเองตามยศ แต่ใช้คำว่าข้าแทน

การเคลื่อนไหวนางเร่งรีบมาก แควกเดียวก็แกะชุดของเวินเส้าหยีแล้ว ทั้งยั้งล้วงมือเข้าข้างในอีก

เวินเส้าหยีถลึงตามองราชินีด้วยความโกรธ

องค์ราชินีประหม่าเล็กน้อย ฉุดผ้าชิ้นหนึ่งปิดดวงตาของเขาไว้

“เจ้าอย่าดิ้นรนเลย คืนนี้ใครก็ช่วยเจ้าไม่ได้ เจ้าถูกลิขิตให้เป็นผู้ชายของข้า”

“เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะอ่อนโยนให้มากๆ จะไม่ทำเจ้าเจ็บเด็ดขาด”

“...”

กลิ่นอายขององค์ราชินีสาดรดปลายจมูกของเวินเส้าหยี เขาได้กลิ่นจนอดพะอืดพะอมไม่ได้

เวินเส้าหยีดิ้นรน แต่โซ่เหล็กนี้กลับทำให้เขาหลุดออกไม่ได้จริงๆ

ครั้นเขาออกแรง เนื้อตัวก็เจ็บปวดจนต้องสูดลมเย็น

ดวงตาทั้งคู่ถูกผิด ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ทว่าความอ่อนไหวของหูและปลายจมูกกลับเพิ่มมากขึ้น

รู้ถึงราชินีเลยเถิดและบ้าคลั่งมากขึ้นเรื่อยๆ ในใจเวินเส้าหยีท้อแท้

“เจ้ากล้าแตะข้า รับรองว่าข้าจะให้ทั้งแคว้นคนแคระต้องลงหลุมด้วยทุกสิ่งที่เจ้าทำในวันนี้!”

“เจ้าไม่มีโอกาสนั้นหรอก ขอเพียงเจ้าเป็นผู้ชายของข้า ต่อไปข้าก็จะเป็นฟ้าของเจ้า ดินของเจ้า เทพของเจ้า”

“...”

ความผิดแผกระลอกหนึ่งส่งมาถึงบึ้งหัวใจ เวินเส้าหยีรู้สึกต่อต้านอย่างยิ่งยวด