บทที่ 598 ไม่สู้ไม่รู้จัก

กู้ชูหน่วนไม่รู้จะลงมือรักษาอย่างไรดี บาดแผลถี่ยิบนี้ น่าสะพรึงเกินไปโดยแท้

“ที่นี่ไม่มียาชา จัดการบาดแผลย่อมเจ็บ ยาเม็ดนี้เจ้ากินลงไป มากน้อยยังผ่อนเบาได้บ้าง”

ชายหนุ่มชุดดำไม่ได้รับยาของนาง แต่มองนางนิ่งๆ

กู้ชูหน่วนทำท่าตรงลำคอตัวเอง เป็นการบอกให้เขากินยาลงไป

ชายหนุ่มชุดดำยังนิ่งเฉย กู้ชูหน่วนจึงจับคอเขาฉับ แล้วบังคับป้อนยาลงไป

ชายหนุ่มชุดดำขัดขืนเล็กน้อย แต่ด้วยไร้เรี่ยวแรงจึงได้แต่ถูกบังคับให้กินยาเม็ดนั้นลงไป

“วางใจเถอะ แค่ยาระงับปวด ไม่ตายหรอก ผ้าผืนนี้ให้เจ้า ถ้าเจ้าเจ็บมากก็กัดไว้”

ชายหนุ่มชุดดำเบือนหน้าไปอีกทางหนึ่ง ปฏิเสธความประสงค์ของกู้ชูหน่วน

กู้ชูหน่วนก็ไม่ฝืนใจ เริ่มทำแผลของเขา ทุกครั้งที่นางลงมือ ล้วนต้องถามว่าเขาเจ็บไหม

ชายหนุ่มชุดดำหากไม่ทำหน้าปราศจากอารมณ์ เจ็บถึงที่สุดแล้วก็กัดฟันแน่น ไม่ส่งเสียงร้องออกมาสักแอะ

“เมื่อก่อนข้ามีเพื่อนคนหนึ่ง แผลบนตัวเขาหนักพอๆ กับเจ้า เนื้อตัวเน่าเละเป็นหนอง แผลเก่าบวกแผลใหม่ ตอนที่ข้าทำแผลให้เขา เขาก็อดทนทั้งอย่างนั้น ไม่ส่งเสียงร้องสักนิดเหมือนกัน”

“หลายๆ ครั้ง ข้าเห็นเขาแอบเลียบาดแผลตัวเองอยู่ในมุมลับๆ เพียงคนเดียว”

“ตอนนั้นข้าข้องใจมาก ต้องเจอกับอะไรถึงทำให้คนคนหนึ่งอดกลั้นได้ถึงเพียงนี้”

“ภายหลังข้าถึงรู้ว่า ที่แท้เขาถูกใช้เป็นทาสบำเรอมาแต่เล็ก เติบโตท่ามกลางการด่าทอตบตีและการเหยียดหยามไร้ที่สิ้นสุด ขอเพียงเขาขอร้องสักนิด หรือร้องไห้ เช่นนั้นสิ่งที่รอเขาอยู่ก็คือการทรมานที่อำมหิตมากกว่าเดิม”

ชายหนุ่มชุดดำไม่รู้ว่านางอยากพูดอะไรกันแน่

“เขาไม่มีเพื่อน กระทั่งหลังจากรู้จักกับข้าและเซียวหยู่เซวียน ถึงมีเพื่อนสองคน”

“ระหว่างการคลุกคลีช้าๆ เขาถึงพบว่า ที่แท้ขณะที่เขาเจ็บปวด ร้องไห้กับบ่าเพื่อนสักหน่อยก็สามารถลดทอนได้มาก”

“มีเพื่อนอยู่ ก็เท่ากับมีผู้ช่วยสุดแกร่ง”