บทที่ 616 มุกมังกรเม็ดที่เจ็ดคือเลือดหัวใจของแม่ทัพใหญ่เซียว

มุกมังกรเป็นไข่มุก จะเป็นเลือดหัวใจได้อย่างไร?

“มุกมังกรเม็ดที่เจ็ด สิบกว่าปีก่อนหน้านี้ท่าแม่ของข้าหาเจอแล้ว ขณะนั้นแคว้นแย่เผชิญกับศัตรูผู้ยิ่งใหญ่ แทบจะสิ้นชาติ แม่ทัพใหญ่เซียวเป็นแม่ทัพที่องอาจห้าวหาญชำนาญในการทำศึกที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว ไม่มีแม่ทัพใหญ่เซียว แคว้นเย่จะต้องพ่ายแพ้เป็นแน่”

“คนเหล่านั้นก็คิดได้ถึงจุดนี้ ดังนั้นจึงใช้ธนูพิษยิงใส่แม่ทัพใหญ่เซียวจนได้รับบาดเจ็บ ท่านแม่ทนให้แคว้นเย่สิ้นชาติไม่ได้ และทนไม่ได้ที่แม่ทัพใหญ่เซียวผู้ที่ซื่อสัตย์ภักดีรักชาติ องอาจห้าวหาญชำนาญในการทำศึกผู้นี้จะตาย”

“ดังนั้น นางจึงได้หลอมมุกมังกร ฉีดเข้าไปในหัวใจของแม่ทัพใหญ่เซียว หัวใจของแม่ทัพใหญ่เซียวจึงตื่นตัว สุดท้ายก็เอาชนะจนศัตรูถอยไปได้”

ทุกประโยคที่กู้ชูหน่วนฟัง สีหน้าก็ซีดขาวไปอีกหนึ่งระดับ

“ดังนั้น.....มุกมังกรจึงมีประสิทธิภาพทำให้คนที่ตายแล้วฟื้นขึ้นมาได้ด้วยสินะ”

“หากว่าตายแล้ว แน่นอนว่าช่วยไม่ได้ หากว่ายังมีลมหายใจเฮือกสุดท้าย เช่นนั้นก็มีประสิทธิภาพในการชุบชีวิต นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ผู้คนในโลกนี้ล้วนต่อสู้แย่งชิงมุกมังกรอีกเหตุผลหนึ่ง”

“ดังนั้น หากต้องการมุกมังกรเม็ดที่เจ็ด ก็ต้องควักหัวใจของแม่ทัพใหญ่เซียวออกมา เอาเลือดหัวใจของเขาออกมา แล้วค่อยหลอมรวมให้เป็นมุกมังกรอีกครั้งหรือ?”

“ใช่”

ร่างกายของกู้ชูหน่วนเซทันที แทบจะทรุดนั่งไปบนพื้น

แม่ทัพใหญ่เซียวไม่เพียงแต่เป็นแม่ทัพที่ดีเท่านั้น แต่ยังเป็นท่านพ่อแท้ๆของเซียวหยู่เซวียนอีกด้วย

หากว่านางช่วงชิงชีวิตของแม่ทัพใหญ่เซียว เพื่อเอามุกมังกร เช่นนั้น.....ชั่วชีวิตนี้เซียวหยู่เซวียนจะไม่เกลียดนางไปจนตายหรอกหรือ?

หากว่านางไม่เอามุกมังกร คนเผ่าหยกจะทำยังไงล่ะ?

กู้ชูหน่วนเงยหน้าอันขาวซีดขึ้น มองไปทางเย่จิ่งหาน

เย่จิ่งหานหันหน้าหนี พูดอย่างเย็นชาและแข็งกร้าวประโยคหนึ่ง “หากว่าเจ้าต้องการจะเอามุกมังกรจริงๆ หากว่าเจ้าตัดใจลงมือไม่ได้ ข้าช่วยเจ้าได้”

ช่วย?

นี่ต่างอะไรกับการที่นางไปฆ่าคนเอง

กู้ชูหน่วนยิ้มเจื่อนๆ

แม้ว่ามุกมังกรจะอยู่ไกลสุดหล้าฟ้าเขียว นางก็จะพยายามคิดวิธีเพื่อให้ได้มา

แต่บังเอิญมุกมังกรกลับอยู่ในหัวใจของแม่ทัพใหญ่เซียว

นี้ไม่ใช่ว่าบังคับให้นางต้องโกรธกันกับเซียวหยู่เซวียนหรือ?

“ไม่ลำบากให้ต้องเป็นห่วง ต้องการเอา ข้าก็จะไปเอาเอง”

คำพูดที่ดูห่างเหินเช่นนี้ ทำให้เย่จิ่งหานรู้สึกทำใจไม่ได้เป็นที่สุด เขาคว้าไหล่ของกู้ชูหน่วน บังคับให้นางมองเขา

“เจ้าลืมตอนที่อยู่ในถ้ำแดนเหนือสุดแล้วเหรอว่า เจ้ารับปากข้าว่าอะไร เจ้าบอกว่าหากพวกเรามีชีวิตรอดออกไปได้ เจ้าก็จะเป็นภรรยาเพียงคนเดียวของข้าเย่จิ่งหาน จะไม่เจ้าชู้อีก”