ตอนที่ 620
บทที่ 620 คนตระกูลเซียวเป็นคนที่ดีมากทั้งนั้น
October 21, 2026
กู้ชูหน่วนทิ้งเศษเงินไว้หนึ่งตำลึง หันหลังแล้วเดินไปทางจวนแม่ทัพ
จวนของแม่ทัพเซียวไม่ได้งดงามโอ่อ่าเหมือนจวนอื่นๆ แต่กลับน่าเกรงขาม
ที่ประตูมีองครักษ์เฝ้าประตูสองคน นางเพิ่งจะเข้าใกล้ก็ถูกขวางไว้แล้ว
“รบกวนรายงานคุณชายน้อยเซียวหยู่เซวียนสักหน่อย บอกว่าเพื่อนสนิทของเขากู้ชูหน่วนมาหาเขา”
“กู้ชูหน่วน? คุณหนูสามลูกภรรยาหลวงจวนเฉิงเซี่ยง พระชายาหานของท่านอ๋องเทพสงคราม?”
องครักษ์เฝ้าประตูทั้งสองมองซ้ายขวาอย่างละเอียด
ทำไมพระชายาหานถึงแต่งตัวเป็นผู้ชาย?
“แม่นาง ไม่ว่าท่านจะเป็นพระชายาหานจริง ก็ขออภัยเป็นอย่างมาก หมู่นี่คุณชายน้อยไม่พบแขกขอรับ”
“ทำไม?”
“อันนี่......บอกให้ทราบไม่ได้ขอรับ ท่านเชิญเถอะขอรับ”
ท่าทีขององครักษ์เฝ้าประตูยังนับได้ว่าค่อนข้างให้เกียรติ แต่ก็มองออกได้จากแววตาของพวกเขาว่า พวกเขาไม่เชื่อว่านางคือพระชายาหาน
ก็ถูก นางแต่งตัวเช่นนี้ บวกกับไม่มีผู้ติดตามสักคน ใครจะเชื่อ
“กึก”เสียงหนึ่ง ประตูจวนแม่ทัพถูกเปิดออก ชายผู้สุภาพเรียบร้อย ท่าทางถ่อมตัวผู้หนึ่งเดินออกมาช้าๆ
ชายผู้นี้อายุเพียงยี่สิบต้นๆ ในมือถือพัดอันหนึ่ง หน้าตาหล่อเหลา หน้าตาท่าทางอิ่มเอิบ
“คุณชายรอง” ทั้งสองพากันทำความเคารพ
ผู้ชายโบกพัด บอกใบ้ให้พวกเขาลุกขึ้น
ออกจากประตูในพริบตานั้น เขาก็สังเกตเห็นกู้ชูหน่วนแล้ว
บางทีกู้ชูหน่วนอาจจะแต่งตัวเป็นผู้ชายด้วยความรีบร้อน เพียงแค่รวมผมสีดำสนิทไว้อย่างลวกๆเท่านั้น จึงทำให้คนมองออกได้ง่ายว่านางเป็นผู้หญิงที่ปลอมตัวเป็นผู้ชาย
นางสันหลังตรง ดวงตาที่สดใสฟันขาว มีโฉมหน้างดงามเป็นเลิศในปฐพีงามเป็นที่หนึ่งในแคว้น
แม้ว่านางจะไม่ได้พูดจา แต่เพียงแค่นางยืนอยู่ตรงนั้น ก็มีความรู้สึกสูงส่งเหนือกว่าสวรรค์ชั้นเก้า ความสูงศักดิ์ชนิดนี้เป็นเอกลักษณ์เฉพาะบุคคล สลักไว้ในส่วนลึกของกระดูก ไม่ยอมให้คนดูหมิ่น
เซียวหยู่โหลวประสานมือทั้งสองข้างแสดงความเคารพ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ กล่าวอย่างอ่อนโยน “ข้าน้อยเซียวหยู่โหลว ไม่ทราบว่าแม่นางคือ......”
“กู้ชูหน่วน”
เซียวหยู่โหลวตกตะลึงเล็กน้อย แล้วยิ้มต่อ เหมือนดั่งบัวหิมะในภูเขาน้ำแข็งได้ผลิบานในชั่วข้ามคืน
“ที่แท้ก็เป็นท่าน ได้ยินชื่อเสียงมานาน น่าเสียดายที่ตอนจัดงานชุมนุมแข่งขันบุ๋น ข้าน้อยมีธุระ พลาดการต่อสู้ครั้งใหญ่นั่นไป พระชายาหานความสามารถมากล้น ช่างทำให้คนเลื่อมใสจริงๆขอรับ”
“เหอะเหอะ......คุณชายรองเซียวกับอาจารย์ซ่างกวนและคนอื่นๆเป็นสี่อัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่ในใต้หล้า ทักษะอันน้อยนิดของข้าจะกล้าไปสอนจระเข้ว่ายน้ำได้อย่างไร”
กู้ชูหน่วนหัวเราะอย่างไม่เป็นตัวเองเล็กน้อย
ลักษณะหน้าตาของคุณชายรองเซียวและเซียวหยู่เซวียนแทบจะถอดออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกัน แต่นิสัยช่างแตกต่างกันเหลือเกิน
ยังไงนางก็ชอบความอิสรเสรีตรงไปตรงมาของเซียวหยู่เซวียนอยู่ดี การพูดจามีการศึกษาเช่นนี้ ถึงตายจริงๆ
“พระชายาหานถ่อมตนแล้ว ความสามารถที่พระชายาหานแสดงออกมาในงานชุมนุมแข่งขันบุ๋น ข้าน้อยละอายใจ แม้ว่าวันนั้นจะเข้าร่วม ก็ต้องแพ้เป็นแน่ ไม่ทราบว่าข้าน้อยจะขอบังอาจถามสักหน่อยได้หรือไม่ว่าวิชาความรู้ของท่านได้มาจากที่ใด ข้าน้อยจะไปเรียนรู้สักหน่อยขอรับ”
“อันนี้......เรียนรู้ด้วยตัวเอง ถูกแล้ว เซียวหยู่เซวียนอยู่บ้านหรือไม่?”
กู้ชูหน่วนไม่อยากคุยกับเขามากมาย จึงรีบเปลี่ยนหัวข้อ
หนอนหนังสือเช่นนี้ หากว่าได้คุยเรื่องวรรณกรรมขึ้นมา ก็คงสลัดไม่หลุดไปหลายวันหลายคืน
“น้องชายของข้าอยู่ในจวน หากว่าพระชายาหานมีธุระมาหาเขา ข้าน้อยก็จะพาท่านเข้าไป”
“เช่นนั้นก็ขอบคุณมาก”
“เกรงใจแล้วขอรับ พระชายาหานมาได้เหมาะเจาะ ได้ยินว่าน้องชายของข้าและท่านสนิทกัน ไม่รู้ว่าพระชายาหานจะเกลี้ยกล่อมเขาได้หรือไม่”