บทที่ 629 แจ้งถึงความอันตรายของอี้เฉินเฟย

กู้ชูหน่วนออกจากราชวิทยาลัยได้ไม่นาน สีชิ่นก็มาหานางแล้ว

“ข้าน้อยสีชิ่น คารวะเจ้าหอ”

กู้ชูหน่วนเห็นนาง อดตกใจเล็กน้อยไม่ได้

“หอหนึ่งในหล้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?”

“หอหนึ่งในหล้าไม่มีปัญหา แต่มีการแจ้งอาการป่วยของเจ้าสำนักชิงมาอย่างเร่งด่วน ผู้อาวุโสใหญ่หลายท่านของเผ่าหยกใช้กำลังภายในร่วมกันปกป้อง เจ้าสำนักชิงก็ยัง.....เจ้าสำนักชิงฟื้นขึ้นมาเมื่อคืน อยากพบหน้าท่านเป็นครั้งสุดท้าย ผู้อาวุโสใหญ่ให้ข้าน้อยมาแจ้งนายหญิง ไม่ว่าจะหามุกมังกรเม็ดที่เจ็ดพบหรือไม่ ก็ให้กลับเผ่าหยกก่อนรอบหนึ่ง”

ร่างกายกู้ชูหน่วนสั่นสะท้านทันที สีหน้าซีดขาวในพริบตา มือที่ไขว้กันอยู่ด้านหลังก็สั่นเทาขึ้นมาเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้

“เพราะวันที่สิบห้าพระจันทร์เต็มดวง อาการป่วยของเขารุนแรงมากขึ้นหรือ? วันที่สิบห้าพระจันทร์เต็มดวงก่อนหน้านี้เผ่าหยกเป็นอย่างไรบ้าง?”

นางเข้าใจอี้เฉินเฟยดีกว่าผู้ใด หากไม่ใช่เพราะแทบจะทนไม่ไหวแล้ว พี่เฉินเฟยจะไม่บอกว่าต้องการพบนางในช่วงคับขันเช่นนี้แน่

เขารู้อย่ากระจ่างแจ้งว่านางพยายามหามุกมังกรอย่างลำบากมาโดยตลอด......

สีชิ่นก้มศีรษะลง มองไม่เห็นท่าทีของนาง แต่จากกลิ่นอายอันน่าเศร้าที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกาย ก็พอจะเดาได้โดยประมาณ วันที่สิบห้าที่คำสาปโลหิตของเผ่าหยกกำเริบในครั้งนี้เกรงว่าคงจะรุนแรงกว่าครั้งที่แล้ว

“เจ้ากลับไปบอกผู้อาวุโสใหญ่ ให้เขารักษาชีวิตของพี่เฉินเฟยไว้ให้ได้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ให้พวกเขารอข้าอีกสองสามวัน สองสามวันหลัง......”

แววตาของกู้ชูหน่วนเจ็บปวด ไม่ได้พูดต่อไป

แต่สีชิ่นกลับเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลันแล้ว ในตาเปล่งประกายความหวังขึ้นมา “นายหญิง ท่านมีเบาะแสของมุกมังกรเม็ดที่เจ็ดแล้วหรือเจ้าคะ?”

“อืม”

“ต้องการให้ข้าน้อยช่วยท่านหรือไม่”

“ไม่ต้อง ถูกแล้ว ฮองเฮาฉู่และจอมมารออกมาจากเผ่าเทียนเฟิ่นอย่างปลอดภัยแล้วสินะ?”

“ออกมาก็ออกมาแล้วเจ้าค่ะ แต่เพิ่งได้ออกมาวันนี้”

“ทำไมจึงได้ยืดเยื้อนานเช่นนี้? จอมมารถูกคนของเผ่าเทียนเฟิ่นจับหรือ?”

“เขา.....หลงทางเจ้าค่ะ รายละเอียดพูดแล้วยาว......”

“ช่างเถอะ ออกมาก็ดีแล้ว เจ้ารีบกลับไปที่เผ่าหยกรอบหนึ่งเถอะ”

“รับทราบ”

กู้ชูหน่วนชำเลืองมองไปทางเผ่าหยก จิตใจกระวนกระวายอยู่รางๆ