บทที่ 637 ลอบสังหาร

ท่าทีของแม่ทัพใหญ่เซียวให้เกียรตินอบน้อม ไม่มีความเย่อหยิ่งเย็นชาเหมือนที่ผ่านมา เขาพูดกับกู้ชูหน่วน “ทำให้พระชายาหานเห็นความน่าขันแล้ว ลูกชายข้าถูกตามใจจนเสียนิสัยตั้งแต่เด็ก กระทำการก็สะเพร่า พูดจาไม่ผ่านการไตร่ตรอง อนาคต......ก็ขอให้พระชายาดูแลเซวียนเอ๋อร์ให้มากหน่อย ในหมู่ลูกๆทั้งหลาย ที่ข้าเป็นห่วงที่สุดก็คือเซวียนเอ๋อร์”

เซียวหยู่เซวียนแบะปาก กล่าวพึมพำ “ท่านพ่อ ทำไมฟังท่านพูดเหมือนกำลังสั่งเสียเช่นนั้น? ทั้งยังสั่งเสียกับยัยขี้เหร่อีก พวกท่านสองคนเข้ากันได้ดีขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ?”

ฮัวฉีหลัวกล่าวอย่างภาคภูมิใจ “พี่หน่วนของข้าเป็นคนที่ดีที่สุดในโลก ไม่ว่าใครก็จะต้องดีต่อนางอยู่แล้ว แน่นอนว่าไม่เว้นแม้แต่แม่ทัพใหญ่เซียว”

กู้ชูหน่วนกำหมัดประสานมือเคารพ กล่าวอย่างจริงจัง “แม่ทัพใหญ่วางใจได้ เซียวหยู่เซวียนเป็นเพื่อนสนิทดั่งพี่น้องของข้า เพียงแค่มีข้ากู้ชูหน่วนอยู่วันหนึ่ง ก็จะไม่ให้ผู้ใดทำร้ายเขาได้”

บนใบหน้าอันแก่ชราของแม่ทัพใหญ่เซียวปริรอยยิ้มขึ้นเล็กน้อย มองไปทางกู้ชูหน่วนด้วยความซาบซึ้ง

ทันทีที่เขาสะบัดบังเหียน ก็จากไปด้วยความรวดเร็วพร้อมทั้งกล่าวต่อเซียวหยู่เซวียนไปพลางว่า “ต่อจากนี้เชื่อฟังคำพูดของพระชายาหาน ข้ากลับไปที่ค่ายทหารรอบหนึ่ง ประเดี๋ยวเจ้ากลับไปเองละกัน”

คำพูดเพิ่งจะสิ้นสุด ทั้งแม่ทัพใหญ่ทั้งม้าก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว

ดวงตาของเซียวหยู่เซวียนมืดมนเหมือนเข้าจะเข้าใจอะไร ดวงตาอันลึกล้ำทั้งคู่ที่เหมือนดั่งสระน้ำเย็นพันปี มองความเศร้าโศกหรือดีใจไม่ออก และเดาใจไม่ได้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ชั่วครู่หนึ่ง เขาจึงเอ่ยกับกู้ชูหน่วนอย่างจริงจังว่า “ยัยขี้เหร่ เจ้ารู้ เพียงแค่เป็นคนหรือเรื่องราวที่เจ้าสนใจ ไม่ว่าข้าจะเกลียดหรือไม่ ข้าก็จะสนใจด้วย ข้าไม่รู้ว่าระหว่างเจ้ากับท่านพ่อของข้ามีความลับอะไรกันแน่ แต่หวังว่าเจ้าจะไม่ทำร้ายท่านพ่อของข้า”

สีหน้าของกู้ชูหน่วนเปลี่ยนไปเล็กน้อย หัวใจก็เต้นเร็วขึ้นเล็กน้อยด้วย

รู้จักเซียวหยู่เซวียนมานานขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพูดกับนางอย่างจริงจังเช่นนี้

การแสดงออกที่เคร่งขรึมนี้แตกต่างไปจากเซียวหยู่เซวียนที่นางเคยรู้จักอย่างสิ้นเชิง

นางคิดจะสังเกตดูเขาให้ถี่ถ้วน

แต่เซียวหยู่เซวียนก็ฟื้นกลับมาเป็นท่าทางขี้เล่นตามเดิมแล้ว ถือพัดอันหนึ่ง แกว่งไปมาอย่างเกียจคร้าน ฉีกยิ้มอย่างไร้กังวล “เมื่อครู่ข้าแค่ล้อเล่นกับเจ้า เจ้าจะทำร้ายท่านพ่อของข้าได้อย่างไร”

“ทำไมเจ้าถึงเชื่อใจข้าฉันขนาดนั้น?”

“เพราะว่าเจ้าเป็นยัยขี้เหร่ของข้าไงล่ะ ใต้หล้านี้ผู้ใดก็สามารถทำร้ายท่านพ่อข้าได้ มีเพียงเจ้าไม่เป็นไปไม่ได้ ไปเถอะ เหล้าที่หอจุ้ยชุนรสชาติดีมาก พวกเราไปดื่มสักสองสามแก้ว”

กู้ชูหน่วนรู้สึกปวดร้าวขึ้นมาในใจอย่างฉับพลัน

เซียวหยู่เซวียนก็......เชื่อใจนางขนาดนี้เชียวหรือ?