บทที่ 661 กลัวหน้าเสียโฉม

มองดูสัตว์มีพิษเหล่านั้นที่คืบคลานออกมาจากกระสอบ ไม่รู้ทำไม ไม่คืบคลานไปทางอื่น ตรงมาหานางอย่างเดียว หัวสมองกู้ชูหยุนมึนชา

โดยเฉพาะประโยคที่กู้ชูหน่วนพูดขึ้นว่า อาจารย์ซ่างกวนก็ไม่รังเกียจ

กู้ชูหยุนเริ่มกระวนกระวายขึ้นมา

นางไม่อยากกลายเป็นคนอัปลักษณ์

หากนางกลายเป็นคนอัปลักษณ์ จะคู่ควรกับอาจารย์ซ่างกวนที่สูงสง่าเจิ่ดจรัส ความสามารถไร้เทียบทาน

มองดูพวกงูพิษ ตะขาบ แมงป่องต่างๆ ที่สายตาประกายแสงสีเขียว คืบคลานมาอย่างรวดเร็ว กู้ชูหยุนดิ้นรนอย่างสุดฤทธิ์

แต่มือเท้าของนางถูกมัดไว้ ไม่สามารถดิ้นรนได้ ทำได้เพียงมองดูสัตว์มีพิษพวกนั้นคืบคลานมาใกล้นางเรื่อยๆ

กู้ชูหน่วนนั่งอยู่ด้านข้างเย่จิ่งหาน หยิบแอปเปิ้ลที่เย่จิ่งหานปอกเรียบร้อยแล้วมากัดหนึ่งคำ ทานไปด้วยพูดไปด้วยว่า

“อ้อ.....ลืมบอกพี่รองไปว่า บนกระดานลงโทษเจ้า ทาอะไรบางอย่างไว้ ซึ่งเป็นสิ่งที่สัตว์มีพิษพวกนี้ชื่นชอบมาก ดังนั้นพวกมันจึงไปหาเจ้าเท่านั้น ไม่ไปหาคนอื่น และพวกมันก็จะดูแลเจ้าเป็นอย่างดี”

นางกัดฟันพูดเน้นย้ำคำว่าดูแลอย่างชัดเจน

หน้าผากกู้ชูหยุนมีเหงื่อไหล ใบหน้าก็ไม่สงบนิ่งเหมือนอย่างเมื่อกี้แล้ว เป็นเหมือนอย่างผู้หญิงอ่อนแอที่ตื่นตระหนก

“ชิงเฟิง เอาที่เหลือทั้งสี่กระสอบเททั้งหมดเลย พี่สาวใจดีมีเมตตาขนาดนั้น คงไม่เลือกที่รักมักที่ชังแน่นอน”

ชิงเฟิงพูดขึ้นอย่างทนดูไม่ได้ว่า “พระชายา กระสอบเดียวก็เพียงพอให้นางดื่มหนึ่งหม้อแล้ว สี่กระสอบนี้ไม่.....”

“ได้ งั้นก็เก็บไว้ให้ดูแลเจ้า ยังไงเจ้าก็เป็นคนมีเมตตาเหมือนอย่างพี่รอง”

ชิงเฟิงตกใจจนสีหน้าขาวซีด เขารีบพูดขึ้นว่า “ข้าน้อยพูดผิดไปแล้ว ข้าน้อยจะรีบเททันที”

พูดเสร็จ เขารีบเทสัตว์มีพิษทั้งสี่กระสอบออกมาอย่างรวดเร็ว กลับกู้ชูหน่วนเปลี่ยนใจ เอาสัตว์มีพิษพวกนี้ไว้ใช้กับตน

สัตว์มีพิษหนาแน่น คืบคลานไปหากู้ชูหยุนอย่างทับซ้อนกัน

งูพิษบางตัวคืบคลานไปถึงฝ่าเท้าของนางแล้ว คลานเข้าไปในชายกระโปรงของนาง

กู้ชูหยุนตื่นตระหนกหวาดกลัว นางตะโกนร้องเรียกอย่างหวาดกลัวว่า “หยุดน่ะ หยุดเดี๋ยวนี้ ข้าไม่ได้ฆ่าแม่ทัพใหญ่เซียว เจ้าสั่งให้พวกมันหยุด”

“นี่ไม่ใช่คำตอบที่ข้าอยากฟัง”