บทที่ 667 ข้าไม่รู้

พูดเสร็จ มือกู้ชูหน่วนออกแรง บนคอกู้ชูหยุนปรากฏแผลเพิ่มขึ้น เลือดสดๆ ค่อยๆ ไหลผ่านลำคอขาวผ่องของนาง ราวกับดอกบัวโลหิตบานสะพรั่ง

กู้ชูหยุนเจ็บปวด เอื้อมมือไปปิดคออย่างทรมาน กลับคิดไม่ถึงว่ามือขวาถูกกู้ชูหน่วนหักอย่างจัง

“อ้าก มีดพลั้งมือไป กรีดไม่โดนใบหน้าของเจ้า กรีดผ่านบนคอไป แต่ยังดี แผลนี้ไม่ลึก ไม่บาดคอของเจ้าขาด”

“กู้ชูหน่วน ที่ควรพูดข้าก็พูดหมดแล้ว เจ้ายังอยากทำยังไงอีก”

“คำตอบของเจ้า ข้าไม่พอใจ และเมื่อข้าไม่พอใจ เรื่องบ้าคลั่งยังไงก็สามารถทำได้”

กู้ชูหน่วนออกแรงมือ มือข้างซ้ายกู้ชูหยุนก็ถูกหักอีก นางเจ็บปวดทรมานมากจนแทบขาดหายใจ

มือทั้งสองข้างถูกหัก ทำได้เพียงปล่อยให้กู้ชูหน่วนทำตามอำเภอใจ ความรู้สึกแบบนี้ไม่ดีอย่างมาก

“ข้านับถึงสาม หากเจ้าไม่พูด แผลต่อไปข้าจะกรีดบนใบหน้าของเจ้า ใบหน้างดงามราวกับดอกไม้แบบนี้ ไม่รู้ว่าจะมีคนเสียดายมากแค่ไหน หนึ่งในนั้นคงเป็นอาจารย์ซ่างกวน”

“หนึ่ง.......”

ในใจกู้ชูหยุนอัดแน่น ความเฉยเมยบนใบหน้าหายไปอย่างไร้ร่องรอยแต่แรกแล้ว

“สอง......”

กู้ชูหยุนกำลังลังเลอยู่ว่าจะพูดดีไหม หรือจะพูดยังไง มีดของกู้ชูหน่วนก็กรีดลงมาอย่างรุนแรง

บนใบหน้าเจ็บปวด เลือดอุ่นๆ ก็ค่อยๆ หยดลงไหลผ่านบนใบหน้าของนาง กู้ชูหยุนตกตะลึง จนลืมความเจ็บปวดบนใบหน้า

นางร้องตะโกนพูดขึ้นว่า “กู้ชูหน่วน เจ้าจะนับถึงสามไม่ใช่หรือ?”

“ไอหยา เหมือนข้าจะนับผิดไป เรานับกันใหม่ดีไหม พี่รอง เจ้าก็รู้ ข้าเป็นแค่คนไม่ได้เรื่อง คนทั้งใต้หล้าต่างก็รู้ว่าคุณหนูสามจวนเฉิงเซี่ยง ไม่มีการศึกษา อ่านหนังสือไม่ออก”