บทที่ 672 แสดงความเสียใจ

กู้ชูหน่วนเดินไปอย่างไร้จุดหมาย เดินไปเรื่อยๆ จนมาถึงจวนแม่ทัพ

จวนแม่ทัพกำลังจัดงานศพ มีธงขาวและผ้าขาวห้อยอยู่ทั่วทุกที่ ตรงกลางเขียนคำว่า “มรณะ"

เพราะท่านแม่ทัพเป็นคนมีคุณธรรม ไม่ว่าภายในใจคนในราชสำนักในค่ายทหารหรือในใจประชาชน ล้วนเคารพอย่างลึกซึ้ง คนที่มาแสดงความเสียใจก็มีจำนวนมาก

กู้ชูหน่วนเงยหน้าขึ้น ดวงตาฉายแววเจ็บปวด ในขณะที่กำลังลังเลว่าจะเข้าไปดีหรือไม่ จู่ๆ อาจารย์ซ่างกวนก็มาปรากฏ ยืนอยู่เคียงข้างนาง

เสียงของเขาราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิดังขึ้นอย่างเชื่องช้าว่า “วันนี้เป็นวันปลงศพของแม่ทัพใหญ่ หากเจ้าอยากไปส่งเขา ก็เข้าไปจุดธูปเถอะ”

กู้ชูหน่วนเอียงหัว อาจารย์ซ่างกวนยังคงเป็นเหมือนอย่างพลัดพรากจากธุลี สุขุมสง่างาม

เขาสวมชุดขาวดั่งหิมะ ขาวผ่องสูงส่งดั่งเทพเหนือสวรรค์ชั้นเก้า ไม่ม่ใครกล้าดูหมิ่น ไม่กล้าอาจเอื้อม ทำได้เองมอง

จากที่ไม่ได้เจอมาสักพัก มุมปากอาจารย์ซ่างกวนยังคงอมยิ้มเล็กน้อย แต่ไม่รู้ทำไม นางรู้สึกว่าสีหน้าอาจารย์ซ่างกวนค่อนข้างขาวซีด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโศกเศร้าเพราะการตายจากไปของแม่ทัพใหญ่เซียวหรือเปล่า

“ตระกูลเซียวไม่ต้อนรับข้า” กู้ชูหน่วนพูดขึ้นด้วยเสียงต่ำ

“เจ้าไปส่งแม่ทัพใหญ่เซียว ไม่ใช่คนตระกูลเซียว ขอเพียงแม่ทัพใหญ่เซียวอยากให้เจ้าไปส่งเขาก็พอ”

ไม่รอคำตอบจากกู้ชูหน่วน อาจารย์ซ่างกวนก็ได้ก้าวเดินเข้าไปแล้ว

กู้ชูหน่วนครุ่นคิดสักพัก แล้วก็ตามเข้าไปในจวนแม่ทัพ

ทั้งสองคนแทบจะเดินเคียงคู่กันเข้าไป

กู้ชูหน่วนอยู่ใกล้อาจารย์ซ่างกวนอย่างมาก ไม่รู้ทำไม นางรู้สึกได้ถึงความเยือกเย็น

ความเยือกเย็นที่อาจารย์ซ่างกวนมีต่อนางอย่างประหลาด