บทที่ 678 จ้องทำร้าย

ชายแก่ชุดดำยิ้มอย่างน่าสะพรึงกลัว พร้อมพูดขึ้นว่า “องครักษ์ลับที่คอยปกป้องเจ้ามีมากมายขนาดนั้น ข้าจะไม่ป้องกันได้อย่างไร”

ฝูกวงหันไปมองในอากาศ ที่นั่นไม่มีลมปราณอะไรแล้ว โดยเฉพาะองครักษ์ลับที่คอยปกป้องนายหญิงกู้ ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ แล้ว

“เจ้าเป็นใครกันแน่?” ฝูกวงพูดขึ้นด้วยเสียงต่ำ ระมัดระวังอย่างที่สุด

แววตากู้ชูหน่วนหรี่ลง มองพิจารณาดูชายแก่ชุดดำตรงหน้าอีกครั้ง

นางกล้ารับประกันได้ว่า คนคนนี้รู้จัก คุ้นเคยนางเป็นอย่างดีแน่นอน ไม่อย่างนั้นเพียงเวลาสั้นๆ ขนาดนี้ จะสามารถจัดการยอดฝีมือของนางทั้งหมดได้อย่างไร

นี่....คงเป็นการวางแผนลอบฆ่ามานานมากแล้ว

“ข้าเป็นใครไม่สำคัญ ที่สำคัญคือ วันนี้พวกเจ้าต้องตายทุกคน”

ชายแก่ชุดดำโบกมือ นักฆ่าชุดดำทั้งสิบแปดคนมุ่งมาฆ่ากู้ชูหน่วนกับฝูกวง ทุกกระบวนท่าล้วนโหดเหี้ยม มุ่งหมายที่จะเอาชีวิต เห็นได้ชัดว่าต้องการให้พวกเขาตาย ไม่คิดที่จะไว้ชีวิตเลย

พวกนักฆ่าร่วมมือกันได้เป็นอย่างดี แต่ละคนล้วนเป็นยอดฝีมือที่พบเห็นได้น้อย กู้ชูหน่วนทำได้เพียงร่วมมือกับฝูกวงรับมือศัตรู

“เสียงดังกึกก้อง......”

ภายในป่าลึกมืดมิด แรงอาฆาตปรากฏขึ้น คมดาบสีขาวแต่ละเล่มเป็นเหมือนดั่งสายฟ้าฟาดผ่านท้องฟ้า สว่างไสวไปทั่วทุกทิศ

ภายในแสงสีขาว นักฆ่าสิบแปดคนราวกับรู้จุดอ่อนของกู้ชูหน่วนกับฝูกวง ทุกการเคลื่อนไหวคือการเคลื่อนไหวเพื่อยับยั้งพวกเขา ต่อสู้จนพวกกู้ชูหน่วนไม่มีทางสู้กลับได้

“ปังปังปัง......”

“เสียงดังกราว.....”