บทที่ 795 เวินเส้าหยีอยู่ไหน

จากเสียงของกู้ชูหน่วนที่ดังขึ้น อีกทั้งพลังฝ่ามืออีกพลังหนึ่งด้วย

สุดยอดผู้อาวุโสอั้นเฮยแยกพลังฝ่ามือออกไปด้วยสัญชาตญาณ เหลือบตาขึ้นเห็นกู้ชูหน่วนที่อยู่ไกลเข้ามาใกล้ด้วยความเร็วเป็นที่สุด

เนื่องจากการบุกเข้ามาอย่างกะทันหันของนาง พายุลมฝนอันบ้าคลั่งที่สุดยอดผู้อาวุโสอั้นเฮยรวบรวมขึ้นมาเมื่อครู่จึงถูกขัดจังหวะ

ในป่ารกร้าง ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง คนแก่หนึ่งเด็กหนึ่งยืนประจันหน้ากัน

ผู้ชายมีอายุเกินเจ็ดสิบปีแล้ว ทั่วทั้งร่างกายบนล่างเต็มไปด้วยพลังจิตวิญญาณ ดูไม่ออกว่าจะเป็นคนแก่หง่อมเลยสักนิด

หญิงสาววัยกำลังเติบโตงดงาม ชุดสีแดงทั้งร่าง แพรวพราวหยาดเยิ้ม ลมภูเขาพัดผ่าน โบกโชยให้เสื้อผ้าของนางส่งเสียงหวีดหวิวออกมา ราวกับเป็นเทพนารีแห่งเก้าสวรรค์ลงมาจุติบนโลกเช่นนั้น

กู้ชูหน่วนยื่นมืออันงดงามอ่อนเยาว์ออกมา จัดผมหน้าม้าที่ถูกลมพัดจนยุ่งเหยิง มุมปากปริเป็นรอยยิ้มอันสดใส

แม้ว่าศักยภาพจะแตกต่างกันมากสุดๆ แต่บนตัวของนาง ก็ไม่ได้มีความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจใดๆ

“ตาเฒ่า เจ้าอยากมาชื่นชมทิวทัศน์อันงดงามของเผ่าหยก แค่บอกข้ามาตรงๆสักคำก็ได้แล้ว ทำไมต้องหลบๆซ่อนๆ ลำบากฝ่าอันตรายนับหมื่นเข้ามาด้วยล่ะ หากว่าพลาดเข้าไปที่ค่ายกลสังหาร ทำให้ท่านบาดเจ็บ ในใจข้าก็จะต้องรู้สึกผิดแน่”

ดวงตาของสุดยอดผู้อาวุโสอั้นเฮยเย็นชาขึ้นทันที อำนาจของผู้ที่แข็งแกร่งแผ่ซ่านออกมาทันที ตั้งใจจะกดดันผู้หญิงที่หยิ่งผยองเบื้องหน้านี้ลงไป

ทว่านางกลับไม่กระดิกสักนิด ยังคงมองไปรอบๆและยิ้มบางๆ

สุดยอดผู้อาวุโสอั้นเฮยปล่อยอำนาจความน่าเกรงขามออกมาอย่างต่อเนื่อง คลื่นแล้วคลื่นเล่า นางก็ยังสงบนิ่งราวกับสายลม

แม้แต่สุดยอดผู้อาวุโสอั้นเฮยก็อดไม่ได้ที่จะเลื่อมใสในความกล้าหาญของกู้ชูหน่วน

อายุยังน้อย ก็มีการเรียนรู้วิทยายุทธที่ลึกซึ้งระดับนี้ ทั้งยังมีความกล้าไม่หวาดกลัวที่จะเผชิญกับอันตรายอีก ซึ่งเป็นที่พบเห็นได้น้อยในคนที่มีอายุน้อยลงมาอีกรุ่นหนึ่ง

“สมกับที่เป็นหัวหน้าเผ่าของเผ่าหยก ก่อนหน้านี้ข้าประเมินเจ้าต่ำไปแล้ว”

“พูดคุยกันได้พูดคุยกันได้”

โดยผิวเผินแล้วดูกู้ชูหน่วนสงบนิ่งไม่แยแส เผชิญหน้าด้วยความนิ่งเฉย แต่ในความเป็นจริงกลับถูกกดดันจนแทบจะหมอบลงกับพื้นอย่างอดไม่ได้

เพียงแค่ศักดิ์ศรีของนางได้บังคับให้ร่างกายของตัวนางยื่นอย่างมั่นคงเท่านั้น

ศักยภาพของตาเฒ่านี่ช่างน่ากลัวจริงๆ