บทที่ 797 วางกับดัก

“เจ้าดึงกระดูกสะบักเขาหักไปแล้วรึ?”

กึกเสียงหนึ่ง

สุดยอดผู้อาวุโสอั้นเฮยบีบคอกู้ชูหน่วนโดยตรงทันที แรงสังหารดุเดือดทั่วทั้งร่าง

หากเขาไม่ได้พยายามควบคุมแรงไว้ เกรงว่าก็คงอดทนที่จะฆ่ากู้ชูหน่วนไปโดยตรงไม่ได้แล้ว

กู้ชูหน่วนไม่ได้ตอบโต้ แต่ปล่อยให้เขาบีบคอไว้

ในความเป็นจริงแม้ว่านางคิดจะตอบโต้ ก็ไม่มีทางเป็นไปได้ใดที่จะสามารถตอบโต้เอาคืนได้ภายใต้ความโกรธของเขา

กู้ชูหน่วนหายใจไม่ออกจนหน้าเขียวหน้าแดงและเปลี่ยนเป็นสีม่วง นางกัดฟัน ฝืนกล่าวว่า “ฆ่าข้า เวินเส้าหยีก็ไม่รอด”

“ปัง......”

สุดยอดผู้อาวุโสอั้นเฮยโยนกู้ชูหน่วนออกไปอย่างรุนแรง

“รีบพาข้าไปที่เหวลึกอนันต์เดี๋ยวนี้”

กู้ชูหน่วนนวดมือที่เจ็บจากการล้มลงไป รวมทั้งคอที่ถูกบีบจนแดงด้วย เผยรอยยิ้มที่มีความหมายไม่ชัดเจนออกมาในจุดที่สุดยอดผู้อาวุโสอั้นเฮยมองไม่เห็น

“ได้ ตามข้ามา”

“ดีที่สุดเจ้าอย่าเล่นตุกติกอะไรกับข้า อารมณ์นิสัยของข้าไม่ได้ดีนัก”

สุดยอดผู้อาวุโสอั้นเฮยรู้ ผู้หญิงคนนี้คงไม่ใจดีพาเขาไปช่วยเวินเส้าหยีที่เหวลึกอนันต์อย่างไร้เหตุผลแน่

ในขณะเดียวกันที่ช่วยเส้าหยีออกมา คิดว่าก็คงมีอันตรายอยู่รอบด้าน

แต่เขาสนใจอะไรมากมายขนาดนั้น ไม่ได้

มุกมังกรเขาก็ต้องการเอา เส้าหยีเขาก็ต้องการช่วย

กู้ชูหน่วนนำทางไปพลาง กล่าวพลางว่า “อย่าคิดซะจนข้าต่ำช้าขนาดนั้น พาท่านไปที่เหวลึกอนันต์ ก็เพราะเวินเส้าหยีมีบุญคุณต่อข้า ข้าทนเห็นเขาตายไม่ได้ก็เท่านั้น”

เดินแล้วเดินอีก กู้ชูหน่วนพาเขาเดินวนอ้อมเผ่าหยกอย่างต่อเนื่อง วนจนแทบจะทำให้อั้นเฮยเวียนหัวแล้ว

แล้วในขณะที่อารมณ์ความโกรธของสุดยอดผู้อาวุโสอั้นเฮยกำลังจะระเบิด กู้ชูหน่วนก็พาเขามาถึงทางเข้าของเหวลึกอนันต์

กู้ชูหน่วนชี้ไปที่ก้นบึ้งของหุบเขา “นู้น เวินเส้าหยีอยู่ที่ชั้นล่างสุด ท่านกระโดดลงไปเอาเขาขึ้นมาเองก็ได้แล้ว”

“ทำไมข้าจะต้องเชื่อใจเจ้าด้วย”

“ชีวิตน้อยๆของข้าอยู่ในกำมือท่าน ท่านยังจะมีอะไรไม่เชื่ออีก”

“เจ้าลงไปพาเส้าหยีขึ้นมา ข้าจะรอเจ้าอยู่ตรงนี้”

กู้ชูหน่วนโมโหจนหัวเราะแล้ว “ท่านก็ไม่กลัวว่าด้านในจะมีทางหลบหนี แล้วข้าจะวิ่งหนีไปจากในนี้เหรอ”

“เจ้าหนีไม่ได้”