บทที่ 808 อยู่ต้องเห็นคน ตายต้องพบศพ

หญิงวัยกลางคนแวบประกายจิตสังหาร ครั้นจวกหมัดออกไปก็ควักหัวใจของคนเผ่าหยกออกมาทันที

หัวใจที่ถูกควักออกมายังหลงเหลืออุณหภูมิอยู่ โลหิตคาวแดงฉานไหลหยดลงมาติ๋งๆ

ท่ามกลางเปลวเพลิง หญิงวัยกลางคนเกี่ยวรอยยิ้มโหดเหี้ยมดังปีศาจชั่วร้าย

“อาโก่ว...”

คนเผ่าหยกที่เหลือแยกเขี้ยวยิงฟัน

“เจ้ามันผู้หญิงวิปลาสอำมหิต ช้าเร็วต้องมีจุดจบไม่ดีเข้าสักวันแน่”

“ข้าจะถามพวกเจ้าอีกครั้ง อุโมงค์ลับอยู่ที่ไหน ตาแก่หนังเหนียวพวกนั้นอยู่ที่ไหน?”

“ถุย นางมารเฒ่า ถึงพวกเราต้องตายก็จะไม่บอกเจ้า”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเจ้าก็ไม่มีความจำเป็นอะไรอีกแล้ว”

ครั้นคนเงาโบกมือฟืนแห้งก็เผาไหม้ขึ้นเองโดยที่ไม่ได้จุด เปลวเพลิงร้อนแรงแผดเผาคนในเผ่าหยกทั้งหมด

เสียงครวญคราง เสียงก่นด่า เสียงอเนจอนาถดังเบาเป็นคลื่น เสริมสีเลือดให้กับราตรีนี้สามส่วน

กู้ชูหน่วนอยากไปช่วยพวกเขา

แต่นางทราบว่าสายไปเสียแล้ว

เปลวเพลิงนั้นพัดโหมเกินไป ไม่คิดให้พวกเขารอดชีวิตเลย

อีกทั้งนางยังบาดเจ็บสาหัส ไม่ใช้คู่ต่อสู้ของพวกเขา

คนเป็นๆ ถูกไฟคลอกตายต่อหน้าต่อตาอย่างนี้ และคนเหล่านั้นนางยังรู้จักบ้างมากบ้างน้อย หากบอกว่าไม่เจ็บปวดก็เป็นเรื่องโกหก

แต่นอกจากต้องอดทนแล้ว นางก็ไม่มีทางอื่น

“เผา เผาเผ่าหยกให้หมด อย่าให้เหลืออะไรทั้งนั้น ข้าต้องการให้เผ่าหยกสิ้นซาก ฮ่าๆๆ...”

คนเงาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง คนในเผ่าแทบถูกเผาตายจนสิ้น แต่นางก็ยังไม่คลายอารมณ์ หยิบแส้ฟาดลงไปกับกระดูกพวกเขาอย่างแรงต่อเนื่อง แทบจะระบายโทสะที่อัดอั้นอยู่เต็มทรวงออกมาจนหมด

คนก็ตายไปแล้ว

แม้แต่ศพกระดูกก็ยังไม่ละเว้น

กู้ชูหน่วนทนดูต่อไปไม่ไหวจริงๆ

นางกลั้นอารมณ์อยู่ในอก อยากพุ่งออกไป

แต่ทันใดนันก็มีเสียงตวาดกร้าวดังมา กู้ชูหน่วนจึงหยุดฝีเท้า

“ฮัวอิ่ง เจ้าเผาเผ่าหยกจนหมด แล้วหัวหน้าเผ่าน้อยจะทำอย่างร? เรายังหาหัวหน้าเผ่าน้อยไม่เจอเลยนะ”

“ตาแก่หนังเหนียวเผ่าหยกพวกนั้นโหดเหี้ยมอำมหิตด้วยกันทั้งนั้น หัวหน้าเผ่าน้อยตกอยู่ในมือพวกมันหรือจะมีชีวิตรอด มิสู้กวาดล้างคนเผ่าหยกให้สิ้นซากได้ก็จะเป็นการแก้แค้นให้หัวหน้าเผ่าน้อยด้วย”

“บัดซบ ฐานะของหัวหน้าเผ่าน้อยสูงส่งเพียงใด ขอเพียงไม่เห็นศพของเขาก็ปักใจเชื่อไม่ได้ว่าเขาตายแล้ว แม้ต้องขุดหาให้ทั่วเผ่าหยก ก็ต้องหาหัวหน้าเผ่าน้อยให้พบ พวกเจ้าหยุดเดี๋ยวนี้ ดับไฟเสีย ห้ามเผาอีก เกิดเผาถูกหัวหน้าเผ่าน้อยจะทำอย่างไรเล่า”

กู้ชูหน่วนจำได้ ผู้เฒ่าที่กล่าวอยู่ข้างหลังนั้นก็คือสุดยอดผู้อาวุโสหยู่เย่ หรือก็คือสุดยอดผู้อาวุโสที่เชี่ยวชาญวิชาควบคุมเถาวัลย์

หากเทียบกับคนเงาแล้ว สุดยอดผู้อาวุโสหยู่เย่ยังมีมโนธรรมกว่ามาก ยังทราบว่าควรค้นหาเวินเส้าหยีให้ได้ก่อน

จากการสนทนาของพวกเขา เวินเส้าหยีกับผู้อาวุโสหกน่าจะยังไม่ถูกพวกเขาหาพบ

ในเมื่อพวกเขายังหาเวินเส้าหยีและผู้อาวุโสหกไม่พบ เช่นนั้นผู้อาวุโสหกไปไหนเสียล่ะ? เหตุใดเขาจึงไม่พาตัวเวินเส้าหยีกลับมาเสียที?

ฮัวอิ่งเอ่ย “เผ่าหยกมีอุบายเป็นพันเป็นหมื่น พวกเขายังจะเหลือศพของหัวหน้าเผ่าน้อยเอาไว้อีกหรือ? กลัวแต่บดเป็นผุยผงไปแล้ว”

คิ้วเข้มสุดยอดผู้อาวุโสหยู่เย่ขมวดมุ่น

ที่ให้นางเข้ามาเผ่าหยกด้วยกัน ก็เพื่อค้นหามุกมังกรเม็ดที่เจ็ดและเส้าหยีเป็นหลัก

แต่พอนางมาถึงแล้วก็เอาแต่ฆ่าฟันคนเผ่าหยก ไม่เพียงไม่ตั้งใจค้นหามุกมังกร ทั้งยังไม่สนในความเป็นความตายของเส้าหยีอีกด้วย

กว่าจะจับคนเผ่าหยกพวกนี้ได้ ขอเพียงสอบสวนให้ดี เขาไม่เชื่อว่าจะสืบทราบความอะไรไม่ได้

แต่นางกลับโหดเหี้ยมอำมหิต เผาจนวอดวายทันที

สุดยอดผู้อาวุโสหยู่เย่ไม่พอใจกับการกระทำของนางมาก