บทที่ 810 ทำไมเจ้าไม่ตายไปเสีย

กู้ชูหน่วนตกใจ และแทบจะตวัดดาบบุปผาวาดไปทางฮัวอิ่งแบบอัตโนมัติ

ดาบบุปผามีลักษณะเป็นแปดทิศตามแบบของไทเก็ก แฝงด้วยค่ายกลสองลักษณ์

เดิมนี่เป็นกระบวนท่าแข็งแกร่ง ทว่านางบาดเจ็บหนัก กอปรกับศัตรูยังเป็นระดับหกขั้นสูง ด้วยเหตุนี้ส่งกระบวนนี้ไปจึงราวกับสะกิดฮัวอิ่ง ไม่เกิดเป็นผลอะไรมาก

กู้ชูหน่วนเห็นสภาพการณ์แล้วจึงเปลี่ยนกระบวน ใช้ดาบอ่อนแทงฮัวอิ่งเป็นครั้งๆ หมุนตัวเป็นเกลียวฟันแนวขวางเข้าไป ประสงค์ยับยั้งไม่ให้ฮัวอิ่งสังหารเวินเส้าหยี

“ฉับๆๆ...”

พริบตาเดียวทั้งสองก็ปะทะกันสิบกว่ากระบวนแล้ว กู้ชูหน่วนแพ้ แต่ก็ลุกขึ้นมาด้วยความรวดเร็วอีกครั้ง

นางรู้ตัวดีว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฮัวอิ่ง ดังนั้นจึงจงใจทำความเคลื่อนไหวครั้งแล้วครั้งเล่า หวังดึงดูดคนของเผ่าเทียนเฟิ่นมา

“ยังเด็กยังเล็ก วรยุทธ์ไม่เลวนี่ มีความสามารถแฝงจากนางแพศยานั่นบางส่วน หัวก็ดี แต่น่าเสียดาย...”

“คนของเผ่าเทียนเฟิ่นถูกข้าหลอกออกไปหมดแล้ว ที่นี่เหลือแต่พวกเราสามคน ไม่มีใครมาหรอก วันนี้พวกเจ้าสองคนอย่าได้คิดหนีเลย มาเป็นของเล่นในมือข้าเสียดีๆ เถิด”

“โครม...”

กู้ชูหน่วนชี้ดาบขึ้นท้องฟ้า คิดจะล่อสายอสนีเพลิงพิภพมา สร้างความวุ่นวายจนปั่นป่วน

ฮัวอิ่งยิ้มเย็นทีหนึ่ง “เผ่าหยกเป็นศัตรูคู่อาฆาตกับเผ่าเทียนเฟิ่น แต่เจ้ากลับเอาแต่ปกป้องหัวหน้าเผ่าน้อยของเผ่าเทียนเฟิ่น น่าสนใจ น่าสนใจยิ่ง ฮ่าๆๆ...แต่เจ้ายิ่งปกป้องเขา ข้าก็ยิ่งอยากฆ่าเขาต่อหน้าเจ้า”

“แกรบ...”

เมื่อฮัวอิ่งออกแรงก็หักดาบอ่อนของกู้ชูหน่วนทันที ทำลายดาบอ่อนเป็นสองส่วน จากนั้นก็ซัดหน้าอกของนาง

“อั๊ก...”

กู้ชูหน่วนกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง

ฝ่ามือนี้เจียนทำให้นางหอบหายใจไม่ออก

หากมิใช่เพราะนางอยากเล่นเกมแมวจับหนูยั้งมือไว้ กลัวว่านางคงต้องตายตรงหน้านางไปนานแล้ว

ครั้นเงยหน้าขึ้นกลับเห็นฮัวอิ่งสับฝ่ามือลงไปตรงกระหม่อมของเวินเส้าหยีอย่างแรงแบบหมดความอดทนจะเล่นสนุกต่อ

“ไม่...”