บทที่ 812 ช่วยไม่ได้

“ท่านปู่หยู่เย่...”

เวินเส้าหยีพยายามห้ามเลือดให้เขาสุดกำลัง แต่ตัวเขาก็ยังระเบิดหมอกโลหิตออกมาเป็นหนๆ หาใช่เรื่องที่เขาหยุดยั้งได้

เวินเส้าหยีลนลานหันไปขอความช่วยเหลือจากกู้ชูหน่วน

“ช่วยเขาได้ไหม เขาเพียงเจ้าช่วยเขาได้ ข้าจะพาคนของเผ่าเทียนเฟิ่นไปเดี๋ยวนี้ และรับรองว่าตราบเท่าที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ จะพยายามทุกวิถีทางไม่ให้คนของเผ่าเทียนเฟิ่นรุกล้ำเผ่าหยกอีก”

ครั้นเหล่าผู้อาวุโสเผ่าหยกที่มาถึงได้ยินคำพูดของเวินเส้าหยีก็อดถุยทีหนึ่งไม่ได้

“ข้าเชื่อเจ้าก็บ้าแล้ว เผ่าเทียนเฟิ่นไม่ฆ่าล้างเผ่าหยกสิแปลก ถึงพวกเจ้าจะรามือได้ พวกเราเผ่าหยกก็รามือไม่ได้”

“นั่นสิ ผู้อาวุโสใหญ่ ตอนนี้พวกมันยอดฝีมือระดับหกขั้นสูงตายไปแล้วสี่ เหลือคนเงาที่เจ็บหนักแค่คนเดียว พวกเรามิสู้ลุยกับพวกมันเลยดีกว่า”

“ก่อนหน้านี้คำนึงถึงยอดฝีมือระดับหกขั้นสูง ตอนนี้...เฮอะ...”

“ดีที่เจ้าหกฉลาด รู้ว่าคนเงาแค้นอดีตหัวหน้าเผ่าที่สุด จงใจปล่อยข่าวสุสานอดีตหัวหน้าเผ่าออกมา ล่อคนเงาเข้ากลไกที่ข้าจัดวางเอาไว้ล่วงหน้าแล้วถึงกักตัวนางเอาไว้ได้”

ผู้อาวุโสหกแย้มยิ้ม “เคราะห์ดี เคราะห์ดี เป็นพวกมันสุนัขกัดกันเอง ทำจนเพลี่ยงพล้ำทั้งสองฝ่าย ถึงทำให้ข้าฉวยโอกาสได้”

“ผู้อาวุโสใหญ่ เราจะปล่อยโอกาสไปไม่ได้ พวกเรากำจัดพวกมันเสียตอนนี้เถิด”

ด้วยเหตุนี้ศึกระหว่างทั้งสองฝ่ายจึงปะทุขึ้นอีกครั้ง

ถึงเผ่าเทียนเฟิ่นจะสูญเสียยอดฝีมือระดับหกขั้นสูงหลายคนติดต่อกัน แต่ผู้อาวุโสระดับสูงและคนที่พามาด้วยก็มีไม่น้อย ดังนั้นการจะกวาดล้างให้สิ้นซากในทันทีจึงไม่ง่ายเช่นนั้น

และแม้เผ่าหยกจะประสบเคราะห์กรรมหนักติดต่อกันหลายครั้ง แต่อย่างไรที่นี่เป็นถิ่นของพวกเขา อีกทั้งเผ่าหยกยังมีผู้มีความสามารถมาก ไม่เพียงผู้อาวุโสหลายคน ทั้งยังมีพลม้านิลและคนของสำนักอสุราด้วย

ดังนั้นการต่อสู้ในครั้งนี้จึงไม่แน่ว่าเผ่าเทียนเฟิ่นจะชนะ หรือเผ่าหยกจะแพ้

ผู้อาวุโสใหญ่แวบความแค้นและตามมาได้จิตสังหารเข้มข้น

เขาก็เกลียดแค้นคนของเผ่าเทียนเฟิ่นเหมือนกัน

ยามนี้เป็นโอกาสที่หาได้ยากจริง