บทที่ 816 ไปจากเหวลึกอนันต์ได้

สุดยอดผู้อาวุโสกับผู้อาวุโสใหญ่ตามไปทันที

แต่จนใจที่พวกเขาบาดเจ็บหนักเกินไป เพิ่งขยับตัวก็ล้มลงเสียแล้ว ได้แต่ให้คนอื่นๆ รีบติดตาม ต้องตามหาให้พบแล้วสังหารในทันที จะได้ไม่เกิดเรื่องบานปลาย

กู้ชูหน่วนเดินซวนเซไปตามหาพวกเขาด้วยร่างกายที่บาดเจ็บ

ในฐานะที่เป็นหัวหน้าเผ่าหยก นางควรสังหารเผ่าเทียนเฟิ่นให้หมดทุกคน

แต่เวลานี้ นางกลับหวังให้เวินเส้าหยีรอดชีวิตหนีออกไปจากเผ่าหยกได้

ณ ทางเข้าเหวลึกอนันต์ของเผ่าหยก เวินเส้าหยีและสุดยอดผู้อาวุโสอั้นเฮยล้มตึงอยู่กับพื้นเสียงดัง

เวินเส้าหยีเจ็บจนขมวดคิ้วมุ่น

เขาอดทนต่อความเจ็บปวดคลานขึ้นมา จากนั้นภาพที่ประทับในม่านตาเขาก็คือสุดยอดผู้อาวุโสอั้นเฮยที่ดูแลเขามาตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่

สุดยอดผู้อาวุโสอั้นเฮยมีบาดแผลเต็มตัว ถูกกัดขยี้เป็นรูและมีเลือดไหลออกมาหลายแห่ง

ทั้งยังมีหลายจุดที่ถูกกัดเนื้อแหว่งหายไป บาดแผลคล้ายกับเขามาก นี่เห็นได้ชัดว่าเป็นรอยแผลจากการกัดขยี้ของสัตว์ร้าย

แต่สุดยอดผู้อาวุโสอั้นเฮยเจ็บหนักมากกว่าเขา

เพราะขาข้างหนึ่งของเขาถูกกัดจนเหลือแต่กระดูก มิหนำซ้ำมือข้างหนึ่งก็ถูกกัดขาดทั้งอย่างนั้น ดังนั้นตอนนี้เขาจึงเหลือเพียงมือและขาอย่างละข้าง

“ท่านปู่อั้นเฮย ทำไมท่านถึงบาดเจ็บอย่างนี้ได้...”

เวินเส้าหยีน้ำตาร่วงพรูอย่างกลั้นไม่อยู่อีก เขาสั่นเทิ้มอยากลูบมือและเท้าของอั้นเฮยแต่ก็ไม่กล้าแตะ เกรงว่าแตะแล้วมือและเท้าของเขาจะขาด

อั้นเฮยหอบหายใจหนักเอ่ย “ยังไม่ใช่เพราะนางมารกู้ชูหน่วนนั่นหรอกหรือ นางใช้เจ้าเป็นเหยื่อล่อให้ข้าเข้าเหวลึกอนันต์ ทำให้เข้าบุกเข้าเหวลึกอนันต์ชั้นที่สิบเจ็ด สุดท้ายยังใช้อุบายให้ข้าตกลงชั้นสิบแปดอีก บาดแผลพวกนี้ก็ได้รับมาจากที่นั่น”

เวินเส้าหยีตะลึง ราวกับถูกแช่แข็งไปทั้งตัว