บทที่ 825 ฮ่องเต้และฮองเฮาแคว้นฉู่ดับอนาถ

เลว่อิ่งเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน

ความซับซ้อนสอดแทรกอยู่ในนัยน์ตาเย็นชาคู่นั้น

ในฐานะที่เป็นมือสังหาร เขาไม่เคยคิดทรยศและหันกลับไปแว้งกัดผู้เป็นนาย...

“หากเจ้าไม่ยินยอมก็ช่างเถอะ”

กู้ชูหน่วนก้าวเท้าจะจากไป

เลว่อิ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ฮ่องเต้กับฮองเฮาแคว้นฉู่ เป็นพ่อแม่ข้าจริงหรือ?”

“ใช่”

“แล้วทำไม...”

“ทำไมเจ้าถึงกลายเป็นนักฆ่าน่ะหรือ? ก็เพราะรองหัวหน้าเผ่าซือคงอย่างไรเล่า เพราะนายท่านที่เจ้าเรียก รักแต่ไม่ได้มาจึงฉวยโอกาสตอนที่แม่เจ้าคลอดชิงตัวพวกเจ้าพี่น้องมา เย่เฟิงถูกทิ้งอยู่ที่เผ่าปีศาจ ส่วนเจ้าก็ถูกอุ้มไปที่สำนักวิญญาณมืด ถูกฝึกเป็นนักฆ่า เขาพรากพวกเจ้าไปจากครอบครัวยี่สิบปีเต็ม”

เลว่อิ่งผงะ

ถ้อยคำของกู้ชูหน่วนสะเทือนใจเขาเกินไป

เขาแทบไม่อยากจะเชื่อ ว่ามือสังหารที่เลียโลหิตปลายดาบก็มีบิดามารดาเหมือนกัน

อีกทั้งยังเป็นฮ่องเต้และฮองเฮาผู้สูงศักดิ์ของแคว้นฉู่อีกด้วย

ครั้นนึกถึงที่ฮ่องเต้และฮองเฮาแคว้นฉู่ดีกับเขา และความโศกเศร้าขณะที่พวกเขาคิดถึงบุตรชายแล้ว เลว่อิ่งก็รู้สึกปวดใจเป็นครั้งแรก

“เจ้าต้องการให้ข้าช่วยอย่างไร?”

“บอกเรื่องที่เจ้ารู้ทั้งหมด รวมถึงอิทธิพลลับของตาแก่ซือคงด้วย”

“ได้”

ยามนี้ฝนยังคงตกหนัก ฝูกวงมาหาด้วยความร้อนใจ ในมือถือสารลับฉบับหนึ่ง อารมณ์ดำดิ่งยิ่ง

กู้ชูหน่วนรับสารลับมา

นางไม่ได้โง่งม เมื่อเห็นสายตาเคร่งขรึมของฝูกวงแล้วก็ทราบโดยทันทีว่าสารลับฉบับนี้ไม่ใช่ข่าวดีอะไร

หลายวันนี้นางผ่านเรื่องราวมามากมายเหลือเกิน

มากจนเกินกำลังความสามารถของนางแล้ว

นางคิดไม่ออกว่ายังมีเรื่องอะไรร้ายแรงกว่าเรื่องเหล่านั้นอีก

ครั้นเปิดสารลับออกมา

มือที่ถือสารลับของกู้ชูหน่วนก็นิ่งไป นัยน์ตาสีขาวตัดกับสีดำชัดคู่นั้นจับจดอยู่กับเลว่อิ่ง

เลว่อิ่งกระวนกระวายขึ้นมาเป็นระลอกโดยไม่มีสาเหตุ คล้ายกำลังจะสูญเสียอะไรไป