บทที่ 837 เข้าข้างคนของตัวเอง

ทุกคนต่างพากันแหงนหน้าขึ้นมอง

กลับเห็นว่าคนที่มาคือสุดยอดผู้อาวุโสซ่งหยวน

สีหน้าของสุดยอดผู้อาวุโสซ่งหยวนเต็มไปด้วยความโกรธเคือง เข้ามาด้วยพลังอันดุดัน ทั้งร่างแผ่ลมปราณที่คนแปลกหน้าไม่สามารถเข้าใกล้ได้

เบื้องหลังของเขา ยังมีผู้อาวุโสเฉิน ซ่งอวี่และคนอื่นๆมาด้วย

เมื่อเห็นสุดยอดผู้อาวุโสซ่งหยวนเข้ามา ทุกคนก็ล้วนคอหดไปกันหมด ถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้

จากที่ทุกคนรู้ สุดยอดผู้อาวุโสซ่งหยวนขึ้นชื่อเรื่องอารมณ์ร้อนฉุนเฉียว เขากระทำการใดล้วนอิงไปตามอารมณ์ความพอใจและความโมโห ไม่สนว่าเจ้าจะถูกหรือผิดโดยสิ้นเชิง

และบังเอิญเขาก็เป็นสุดยอดผู้อาวุโสอีก มีตำแหน่งสูงมาก ศักยภาพก็บรรลุถึงขั้นสูงสุดระดับหก ในเผ่ามีไม่กี่คนที่สามารถจะเอาชนะเขาได้ ดังนั้นเมื่อทุกคนเห็นเขา หลีกเลี่ยงได้ก็จะหลีกเลี่ยง

“แม่งเอ๊ยพูดจามั่วซั่ว เมื่อครู่ใครพูดว่าหัวหน้าเผ่าน้อยไม่ใช่ลูกชายแท้ๆของหัวหน้าเผ่า ออกมาหาข้าเดี๋ยวนี้”

เงียบ

ทั้งเหตุการณ์เงียบสงบอย่างน่าประหลาด

กลุ่มคนเมื่อครู่ที่พูดคุยถกเถียงกันอย่างร้อนแรง ก็ไม่กล้าพูดอะไรแม้สักคน

เมื่อเวินเส้าหยีเห็นสุดยอดผู้อาวุโสซ่งหยวน ก็เบ้าตาแดงอย่างอดไม่ได้

เขาได้รับการเลี้ยงดูจากสุดยอดผู้อาวุโสทั้งห้ามาตั้งแต่เด็ก

ตอนนี้สุดยอดผู้อาวุโสจากไปสี่คน เหลือเขาเพียงคนเดียวแล้ว

ในตอนที่เขาตกระกำลำบาก เวลาที่จนปัญญาที่สุด ผู้ที่ยืนอยู่ข้างกายเขาทางนี้ ก็เป็นพวกเขามาตลอด

อาจจะเป็นเพราะเห็นนัยน์ของเวินเส้าหยีแดงก่ำ

ความโกรธของสุดยอดผู้อาวุโสซ่งหยวนจึงหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูและความอ่อนโยน

“โอ๋ๆ เส้าหยีตัวน้อยของข้า อย่าร้องอย่าร้อง วันนี้ไม่ว่าใคร เพียงแค่กล้าทำให้เจ้าลำบากใจ ปู่ซ่งก็จะสู้ตายกับเขาด้วยชีวิตแก่ๆนี้ให้ถึงที่สุด”

“ขอบคุณขอรับ”

เวินเส้าหยียิ้มเล็กน้อย ในรอยยิ้มมีความขื่นขมเล็กน้อย

ซ่งอวี่และผู้อาวุโสเฉินก็ส่งรอยยิ้มอย่างเป็นมิตรให้ด้วยเช่นกัน บอกใบ้ให้เขาวางใจ ทุกอย่างยังมีพวกเขาอยู่น่ะ

“เส้าหยีตัวน้อยผู้น่าสงสารของข้า พวกเผ่าหยกเหล่านั้นสมควรโดนมีดนับพันเล่มแทงให้ตาย ข้าจะไม่ปล่อยไปสักคน พวกเขาดึงกระดูกสะบักของเจ้า เพียงแค่ข้าพบคนของเผ่าหยก พบคนหนึ่งข้าก็จะดึงกระดูกสะบักคนหนึ่ง พบสองคนข้าก็จะดึงกระดูกสะบักทั้งคู่ จะต้องดึงกระดูกสะบักของพวกเขาทั้งเผ่าหยกออกมาให้ได้เป็นแน่”